Maar…wat gebeurt er dan met de armen?
 |
Naarmate ons begrip van libertarische principes en hun toepassing groeit, evolueren ook onze antwoorden op de moeilijke vragen. We verkondigen dan ook niet slechts de morele aspecten van vrijheid, maar ook de praktische. Onze antwoorden beschrijven hoe vrijheid de universele welvaart en overvloed creëert waarnaar de mensheid op zoek is. Beschouw ter illustratie van deze evolutie de mogelijke antwoorden op de vraag "wat gebeurt er met de armen in een libertarische samenleving?"
Als onervaren libertariërs zouden we wellicht antwoorden "aangezien belasting diefstal is, zouden de armen alleen ontvangen wat mensen ze vrijwillig zouden geven. Als jij de behoeftigen wilt helpen, houdt niemand je tegen."
Is dit antwoord een goede weergave van het libertarisch standpunt over armoede? Het is zeker waarheidsgetrouw--maar het is niet volledig. Degene die de vraag stelt voelt dit ook, en zal verder vragen: "wat als er niet genoeg mensen op vrijwillige basis de armen zouden helpen?" De principiële libertariër antwoordt misschien dat mensen laten verhongeren te prefereren is boven de schending van het libertarische principe die optreedt bij hulp op basis van belastingheffing. De vragensteller loopt (begrijpelijk) weg met het idee dat libertariërs koud en ongevoelig zijn.
Door de nadruk op principe gaat onze trouwe libertariër aan de essentie van de noodzaak van principes voorbij. Correcte morele principes werken in de echte wereld. Het non-agressie principe is ons dierbaar juist omdat het ons dichter brengt bij het ideaal van individuele en universele vreedzaamheid en overvloed. Vrijheid stelt ons welzijn op één lijn met het welzijn van anderen, en creëert de harmonie op basis waarvan overvloed geproduceerd wordt.
Naarmate ons begrip van hoe vrijheid werkt evolueert, weerspiegelt ons antwoord op de vraag "wat gebeurt er met de armen?" dat geëvolueerde begrip. Ons antwoord zou bijvoorbeeld kunnen zijn: "In een libertarische maatschappij zou de particuliere sector bijna zeker meer hulp aan de armen geven dan de overheidssector vandaag de dag doet. Particuliere liefdadigheidsinstellingen geven twee keer zoveel van elke beschikbare dollar aan de behoeftigen, en vermijden bovendien het negatieve welvaartseffect van de hoge belastingen van de verzorgingsstaat (dit effect wordt geschat op 50%).(I,II) Daarbovenop zijn particuliere liefdadigheidsinstellingen beter in staat om mensen uit te sluiten die alleen van sociale uitkeringen gebruik maken om niet te hoeven werken (ongeveer 50% van het totaal).(III) Met andere woorden, als we net zoveel geld zouden geven aan particuliere liefdadigheid als aan de verzorgingsstaat dan zouden de werkelijk behoeftigen 8 keer zoveel hulp ontvangen als vandaag de dag! (IV)
Daarbij zouden vaders bovendien niet hun gezin hoeven te verlaten om hen te laten kwalificeren voor hulp. De meeste overheidsinstellingen geven alleen kinderbijslag als de vader niet in hetzelfde huishouden leeft (V) [dit refereert naar de financiële steun aan alleenstaande moeders in de VS --red.]. Ook zouden vrouwen er niet langer toe verleid worden om kinderen als inkomstenbron te beschouwen. Studies laten zien dat geboortecijfers dalen wanneer overheidsinstellingen geen extra geld geven voor extra kinderen. (VI)
Wanneer families bijeen gehouden worden en kinderen een doel op zich zijn, zou dit ook bijdragen aan een lagere criminaliteit. Kinderen die opgroeien aan de hand van een sociale uitkering in een één-ouder gezin verlaten vaker voortijdig school en komen vaker in de gevangenis dan andere jeugd. "Zou je met dit alles in het achterhoofd, als je morgen de loterij zou winnen en 10% aan de armen zou willen geven, dit aan de overheidsbureaucratie geven of aan particuliere liefdadigheid?" (VII)
Vanzelfsprekend zal de vragensteller die bezorgd is over het lot van de armen deze vergelijking tussen particuliere en overheidsliefdadigheid overtuigender vinden. Vrijheid blijkt een veel efficiëntere manier van liefdadigheid te zijn dan dwangmatige belasting.
Alhoewel dit antwoord een verbetering is over het eerdere antwoord, moet de werkelijke waarde van vrijheid voor de armen nog genoemd worden. Vrijheid elimineert namelijk de meeste armoede aan de wortel. Ons antwoord op "wat gebeurt er met de armen in een libertarische samenleving?" zou dit idealiter moeten weergeven.
We zouden bijvoorbeeld kunnen antwoorden: "de meeste armoede wordt gecreëerd doordat overheidsregels laag betaalde baantjes voor beginners vernietigen. In een libertarische samenleving daarentegen zou niet verhinderd worden dat de minderbedeelden die belangrijke eerste baan krijgen.
"Overheidsregulering vernietigt werk, vooral voor de minderbedeelden en de minderheden. Recentelijk zijn Afro-Amerikanen in meerdere staten boetiekjes begonnen waar je je haar kunt laten vlechten. Maar cosmetische licentie-instellingen hebben de meeste daarvan gedwongen dit op te geven door ze te verplichten een lesprogramma van een jaar te volgen dat $5000 kost en dat niet eens vlechten leert.(VIII) In Californië heeft een cosmeticus meer scholing nodig dan een operatieassistent, een politieagent of een medische hulpverlener! (IX)
"In het begin van de 20e eeuw konden de armen een auto financieren door deze ook als taxi in te zetten. (X) In veel steden kan dit niet meer zonder extreem hoge toegangspremies te betalen (meer dan $200.000 in New York) teneinde een licentie te bemachtigen. (XI) In sommige gevallen geeft de gemeente zelfs tegen geen enkele prijs nieuwe licenties uit. (XII)
"Zulke overheidsmaatregelen creëren veel armoede door mensen werk te ontnemen. Gelukkig vecht het Institute for Justice, een libertarische stichting, het bestuur van New York juridisch aan (en is dit aan het winnen) ten behoeve van de haarvlechters en de potentiële taxichauffeurs. De pro-bono dienstverlening van dit instituut helpt de armen zichzelf te helpen. Terwijl de overheid deelbelangen dient van diegenen die voordeel halen uit opstakels voor zelfstandig ondernemerschap, verdedigen libertariërs de rechten van de armen. Zulke zaken laten zien dat vrijheid, en niet de overheid, de echte vriend is van de armen (XIII)
"Eerder in onze geschiedenis was het een volkswijsheid dat de overheid de vijand van de armen was. Gesteund door de overheid waren de gilden in staat te voorkomen dat kundige mensen toetraden tot hun beroep. Veel mensen vluchten naar de VS waar ze konden werken in plaats van wegkwijnen in armoede. De inscriptie op het vrijheidsbeeld verwees dan ook naar "jullie vermoeide, arme, opeengehoopte massa's die ernaar verlangen vrijheid te ademen", en naar "de ellendige afwijzing door jullie overvolle land". Vrijheid werd gezien als de hoop van de minderbedeelden. Recente studies bevestigen dat landen dichter bij het libertarische ideaal de hoogste en de meest gelijkverdeelde welvaart hebben.(XIV)
"Natuurlijk zouden er nog steeds mensen zijn die niet zichzelf zouden kunnen onderhouden. Maar efficiënte particuliere liefdadigheidsinstellingen zouden in een land dat door vrijheid welvarend zou zijn, het beste in staat zijn om deze ongelukkigen te helpen. Concluderend: vrijheid laat de armen niet aan hun lot over, maar het geeft ze juist een kans!"
Vanzelfsprekend is de potentiële vernietiging van armoede aan de wortel een krachtig argument voor vrijheid. Vrijheid is niet alleen rechtvaardig en efficiënt, het is de noodzakelijke voorwaarde voor vooruitgang. De meeste van onze hedendaagse problemen --inclusief armoede-- worden gecreëerd door te weinig vrijheid en te veel overheid. En de resterende problemen die niet door overheidsregels veroorzaakt worden, worden waarschijnlijk beter opgelost door particulier initiatief dan door bureaucratische orders. Dat is waarom vrijheid werkt, en de overheid niet!
Dr. Mary J. Ruwart
Is dit antwoord een goede weergave van het libertarisch standpunt over armoede? Het is zeker waarheidsgetrouw--maar het is niet volledig. Degene die de vraag stelt voelt dit ook, en zal verder vragen: "wat als er niet genoeg mensen op vrijwillige basis de armen zouden helpen?" De principiële libertariër antwoordt misschien dat mensen laten verhongeren te prefereren is boven de schending van het libertarische principe die optreedt bij hulp op basis van belastingheffing. De vragensteller loopt (begrijpelijk) weg met het idee dat libertariërs koud en ongevoelig zijn.
Door de nadruk op principe gaat onze trouwe libertariër aan de essentie van de noodzaak van principes voorbij. Correcte morele principes werken in de echte wereld. Het non-agressie principe is ons dierbaar juist omdat het ons dichter brengt bij het ideaal van individuele en universele vreedzaamheid en overvloed. Vrijheid stelt ons welzijn op één lijn met het welzijn van anderen, en creëert de harmonie op basis waarvan overvloed geproduceerd wordt.
Naarmate ons begrip van hoe vrijheid werkt evolueert, weerspiegelt ons antwoord op de vraag "wat gebeurt er met de armen?" dat geëvolueerde begrip. Ons antwoord zou bijvoorbeeld kunnen zijn: "In een libertarische maatschappij zou de particuliere sector bijna zeker meer hulp aan de armen geven dan de overheidssector vandaag de dag doet. Particuliere liefdadigheidsinstellingen geven twee keer zoveel van elke beschikbare dollar aan de behoeftigen, en vermijden bovendien het negatieve welvaartseffect van de hoge belastingen van de verzorgingsstaat (dit effect wordt geschat op 50%).(I,II) Daarbovenop zijn particuliere liefdadigheidsinstellingen beter in staat om mensen uit te sluiten die alleen van sociale uitkeringen gebruik maken om niet te hoeven werken (ongeveer 50% van het totaal).(III) Met andere woorden, als we net zoveel geld zouden geven aan particuliere liefdadigheid als aan de verzorgingsstaat dan zouden de werkelijk behoeftigen 8 keer zoveel hulp ontvangen als vandaag de dag! (IV)Daarbij zouden vaders bovendien niet hun gezin hoeven te verlaten om hen te laten kwalificeren voor hulp. De meeste overheidsinstellingen geven alleen kinderbijslag als de vader niet in hetzelfde huishouden leeft (V) [dit refereert naar de financiële steun aan alleenstaande moeders in de VS --red.]. Ook zouden vrouwen er niet langer toe verleid worden om kinderen als inkomstenbron te beschouwen. Studies laten zien dat geboortecijfers dalen wanneer overheidsinstellingen geen extra geld geven voor extra kinderen. (VI)
Wanneer families bijeen gehouden worden en kinderen een doel op zich zijn, zou dit ook bijdragen aan een lagere criminaliteit. Kinderen die opgroeien aan de hand van een sociale uitkering in een één-ouder gezin verlaten vaker voortijdig school en komen vaker in de gevangenis dan andere jeugd. "Zou je met dit alles in het achterhoofd, als je morgen de loterij zou winnen en 10% aan de armen zou willen geven, dit aan de overheidsbureaucratie geven of aan particuliere liefdadigheid?" (VII)
Vanzelfsprekend zal de vragensteller die bezorgd is over het lot van de armen deze vergelijking tussen particuliere en overheidsliefdadigheid overtuigender vinden. Vrijheid blijkt een veel efficiëntere manier van liefdadigheid te zijn dan dwangmatige belasting.
Alhoewel dit antwoord een verbetering is over het eerdere antwoord, moet de werkelijke waarde van vrijheid voor de armen nog genoemd worden. Vrijheid elimineert namelijk de meeste armoede aan de wortel. Ons antwoord op "wat gebeurt er met de armen in een libertarische samenleving?" zou dit idealiter moeten weergeven.
We zouden bijvoorbeeld kunnen antwoorden: "de meeste armoede wordt gecreëerd doordat overheidsregels laag betaalde baantjes voor beginners vernietigen. In een libertarische samenleving daarentegen zou niet verhinderd worden dat de minderbedeelden die belangrijke eerste baan krijgen.
"Overheidsregulering vernietigt werk, vooral voor de minderbedeelden en de minderheden. Recentelijk zijn Afro-Amerikanen in meerdere staten boetiekjes begonnen waar je je haar kunt laten vlechten. Maar cosmetische licentie-instellingen hebben de meeste daarvan gedwongen dit op te geven door ze te verplichten een lesprogramma van een jaar te volgen dat $5000 kost en dat niet eens vlechten leert.(VIII) In Californië heeft een cosmeticus meer scholing nodig dan een operatieassistent, een politieagent of een medische hulpverlener! (IX)
"In het begin van de 20e eeuw konden de armen een auto financieren door deze ook als taxi in te zetten. (X) In veel steden kan dit niet meer zonder extreem hoge toegangspremies te betalen (meer dan $200.000 in New York) teneinde een licentie te bemachtigen. (XI) In sommige gevallen geeft de gemeente zelfs tegen geen enkele prijs nieuwe licenties uit. (XII)
"Zulke overheidsmaatregelen creëren veel armoede door mensen werk te ontnemen. Gelukkig vecht het Institute for Justice, een libertarische stichting, het bestuur van New York juridisch aan (en is dit aan het winnen) ten behoeve van de haarvlechters en de potentiële taxichauffeurs. De pro-bono dienstverlening van dit instituut helpt de armen zichzelf te helpen. Terwijl de overheid deelbelangen dient van diegenen die voordeel halen uit opstakels voor zelfstandig ondernemerschap, verdedigen libertariërs de rechten van de armen. Zulke zaken laten zien dat vrijheid, en niet de overheid, de echte vriend is van de armen (XIII)
"Eerder in onze geschiedenis was het een volkswijsheid dat de overheid de vijand van de armen was. Gesteund door de overheid waren de gilden in staat te voorkomen dat kundige mensen toetraden tot hun beroep. Veel mensen vluchten naar de VS waar ze konden werken in plaats van wegkwijnen in armoede. De inscriptie op het vrijheidsbeeld verwees dan ook naar "jullie vermoeide, arme, opeengehoopte massa's die ernaar verlangen vrijheid te ademen", en naar "de ellendige afwijzing door jullie overvolle land". Vrijheid werd gezien als de hoop van de minderbedeelden. Recente studies bevestigen dat landen dichter bij het libertarische ideaal de hoogste en de meest gelijkverdeelde welvaart hebben.(XIV)
"Natuurlijk zouden er nog steeds mensen zijn die niet zichzelf zouden kunnen onderhouden. Maar efficiënte particuliere liefdadigheidsinstellingen zouden in een land dat door vrijheid welvarend zou zijn, het beste in staat zijn om deze ongelukkigen te helpen. Concluderend: vrijheid laat de armen niet aan hun lot over, maar het geeft ze juist een kans!"
Vanzelfsprekend is de potentiële vernietiging van armoede aan de wortel een krachtig argument voor vrijheid. Vrijheid is niet alleen rechtvaardig en efficiënt, het is de noodzakelijke voorwaarde voor vooruitgang. De meeste van onze hedendaagse problemen --inclusief armoede-- worden gecreëerd door te weinig vrijheid en te veel overheid. En de resterende problemen die niet door overheidsregels veroorzaakt worden, worden waarschijnlijk beter opgelost door particulier initiatief dan door bureaucratische orders. Dat is waarom vrijheid werkt, en de overheid niet!
Dr. Mary J. Ruwart
 Mary Ruwart is gespecialiseerd in het geven van korte, overtuigende antwoorden op de moeilijke vragen over het libertarisme. Ze schreef er zelfs een boek over: "Short Answers to the Tough Questions". Ook schreef ze de internationale bestseller "Healing Our World" waarin ze het sociale gezicht van het libertarisme laat zien. Haar website is: www.ruwart.com. |
Noten:
I - Zie Robert L. Woodson, "Breaking the Poverty Cycle: Private Sector Alternatives to the Welfare State", The Commonwealth Foundation for Public Policy Alternatives, 1988; en James L. Payne, "Unhappy Returns: The $600 Billion Tax Ripoff", Policy Review, The Heritage Foundation, Winter 1992.
II - Noot van de vertaler: deze welvaartskosten bestaan uit de particuliere kosten om aan de belastingen te voldoen (compliance costs) en uit het ontmoedigingseffect op de particuliere productie.
III - Robert Rector, "Welfare Miracle", Policy Review, March-April 1997.
IV - Als de administratieve kosten gehalveerd worden en de particuliere welvaart verdubbeld, dan is er vier keer zoveel geld beschikbaar voor de armen. Als de helft van de mensen werken in plaats van een sociale uitkering ontvangen wordt het beschikbare geld voor de rest opnieuw verdubbeld tot in totaal acht keer. Deze berekening is gebaseerd op conservatieve schattingen uit de genoemde bronnen.
V - Mary J. Ruwart. "Springing the Poverty Trap", in: Healing our World: The Other Piece of the Puzzle, SunStar Press, 1993.
VI - Robert Rector, "The Impact of New Jersey's Family Cap on Out-of-Wedlock Births and Abortions", F.Y.I., The Heritage Foundation, 1995.
VII - Een mede-libertariër vertelde me deze succesvolle tactiek. Op het moment dat we spraken had nog niemand ooit aangegeven dat hij zijn bijdrage aan de overheid zou geven.
VIII - Michael M. Melendez, "Hair-braiding stylists fight in court for exemption from cosmetology law", The Plain Dealer, October 27, 1998.
IX - Clink Bolick, "IJ's Cosmetology Licensing Challenge Joined by Urban League", Liberty & Law, Institute for Justice, February, 1999.
X - Greg Rehmke, "McTransit for the 1990s", Econ Update, Reason Foundation, March, 1991.
XI - Chip Mellor, "Is New York City Killing Entrepreneurship?", Liberty & Law, Institute for Justice, May 1996.
XII - Sam Staley, "How Government Keeps Us Poor", Ohio Libertarian, Libertarian Party of Ohio, March 1997.
XIII - Kijk voor de meest recente gegevens op de Institute for Justice website: www.ij.org.
XIV - James D. Gwartney, Economic Freedom of the World: 1997 Annual Report, The Fraser Institute, 1997.
Plaats reactie - 31 reactie(s):
28-aug-2003 CC
Ik geloof niet dat particuliere liefdadigheidsinstellingen de rol van de overheid in de verzorgingsstaat kunnen overnemen.
Wat je volgens mij wel zult zien, is dat wanneer er geen door de staat georganiseerde sociale zekerheid bestaat, er veel hechtere familiebanden en buurtgemeenschappen zullen ontstaan, omdat de prikkel voor mensen om te investeren in deze relaties veel groter zal zijn, als ze bij ziekte of werkeloosheid hiervan afhankelijk zijn.
28-aug-2003 Johan
CC, dan is dat toch ook particuliere hulp. Alleen niet georganiseerd zoals het Leger des Heils of Foster Parents.
Niet-geinstitutionaliseerde hulp lijkt me in veel gevallen beter dan geinstitutionaliseerde hulp. Er komt veel meer compassie bij kijken, is toegespitst op de persoon en voorkomt klaplopers en toneelspelers. Maar de georganiseerde hulp heeft uiteraard ook een plek, mits op basis van vrijwilligheid.
Overheidshulp wil de hulpbehoevende een vis geven, vrijwillige hulp geeft een hengel. Hulp is pas echte hulp als het beoogt een einde te maken aan de hulp. Maar de overheidsinstantries hebben er uiteraard geen baat bij het leger hulpbehoevenden te zien afnemen.
28-aug-2003 René
Het is hier denk ik nuttig om niet de tegenstelling 'overheid vs. markt' te hanteren maar de tegenstelling 'dwang vs. vrijheid'. Het alternatief voor de overheid hoeft niet van de markt te komen; het kan ook komen van stichtingen, kerken, gezinnen, etc.
28-aug-2003 Jim
Goed artikel !!!
Nu nog een artikel over het cliché bezwaar:
"Maar wie gaat dan de dijken en wegen betalen"
Nb. Gelukkig hoeven we dit soort geluiden niet meer uit Wilnis te verwachten. :)
28-aug-2003 Peter v M
CC schreef:
"Ik geloof niet dat particuliere liefdadigheidsinstellingen de rol van de overheid in de verzorgingsstaat kunnen overnemen."
Waarom niet? Je voorzichtigheid in deze sociale kwestie is begrijpelijk, maar juist omdat je verder geen reden aangeeft, is je formulering terecht: het is slechts een "geloof".
Daarentegen kan Charles Murray schrijven in zijn boek Losing Ground, American social policy 1950-1980 (p.231): "the extent of resources to deal with needs is likely to be very great--not based on wishful thinking, but on extrapolations from reality."
Zulke extrapolaties zijn bijvoorbeeld gebaseerd op de inefficientie en ineffectiviteit van de verzorgingsstaat vergeleken met particuliere liefdadigheid (zoals hierboven betoogd door Ruwart), en op ervaringen in eerdere perioden waarin er niet of nauwelijks een verzorgingsstaat was. Zo vertellen Milton & Rose Friedman in hun boekje Free to choose (p.36/37): "The charge of heartlessness [...] is belied by the flowering of charitable activity in the United States in the nineteenth century. Privately financed schools and colleges multiplied; foreign missionary activity exploded; nonprofit private hospitals, orphanages, and numerous other institutions sprang up like weeds. Almost every charitable or public service organization, from the Society for the Prevention of Cruelty to Animals to the YMCA and YWCA, from the Indian Rights Association to the Salvation Army, dates from that period."
De welvaart is nu veel hoger dan in de 19e eeuw. Toen moest men zich concentreren op de ergste gevallen, nu hebben we, vooral als de overheid terugtreedt, veel meer te besteden aan goede doelen.
28-aug-2003 René
Nu nog een artikel over het cliché bezwaar:
"Maar wie gaat dan de dijken en wegen betalen"
Volgens mij zei iemand hier onlangs dat de dijken in Nederland tot de Tweede Wereldoorlog privaat gefinancierd werden.
28-aug-2003 René
Peter v M schreef: "Waarom niet? Je voorzichtigheid in deze sociale kwestie is begrijpelijk, maar juist omdat je verder geen reden aangeeft, is je formulering terecht: het is slechts een "geloof"."
Ik wil niet zeggen dat wat ik nu zeg op cc van toepassing is, maar veel mensen blijven op het niveau van emoties. Ik bedacht laatst dat het misschien een idee is om als je een discusie hebt met iemand die emotionele argumenten hanteert te vragen of hij het uitsluit dat hij ooit over het betreffende onderwerp van gedachten verandert. Als iemand daarop ja zegt kun je volgens mij net zo goed met het gesprek stoppen. Je mag al blij zijn als die mensen je laten uitpraten (ze luisteren in het algemeen niet maar wachten alleen tot je bent uitgepraat) en als je dan iets hebt gezegd dat afwijkt van hun opvatting zijn zehet er al a priori niet mee eens. Niet een erg wetenschappelijke benadering.
28-aug-2003 H. L. Mencken
Moral certainty is always a sign of cultural inferiority. The more uncivilized the man, the surer he is that he knows precisely what is right and what is wrong. All human progress, even in morals, has been the work of men who have doubted the current moral values, not of men who have whooped them up and tried to enforce them. The truly civilized man is always skeptical and tolerant.
-- H. L. Mencken
29-aug-2003 Armin
Het is hetzelfde liedje. De vraag wordt NIET beantwoord. Leuk verhaal over hoe de hulp efficienter wordt en er uberhaupt ook minder armen komen. Maar de kern is en blijft, zoals het stuk zelf ook zegt:
"wat als er niet genoeg mensen op vrijwillige basis de armen zouden helpen"
Hulp is en blijft immers volledig vrijblijvend. Dat staat ook expliciet in het hele stuk. Overal staat "kan", "zou willen", etc.
Er is dus geen garantie dat een arme ook werkelijk geholpen wordt ...
Dat is de enige conclusie die getrokken kan worden uit dit stuk.
29-aug-2003 René
Armin schrijft: "Er is dus geen garantie dat een arme ook werkelijk geholpen wordt ...
Dat is de enige conclusie die getrokken kan worden uit dit stuk."
RW: Maar die garantie heb je toch ook niet als er een overheid is? Kijk bijvoorbeeld naar bijstandsgerechtigden in Amsterdam die 2 maaden geen uitkering krijgen, omdat die eenzijdig door de overheid wordt opgeheven. De overheid kan eenzijdige de spelregels veranderen.
Stel dat jij rijk was, Armin (misschien ben je het ook), vind je dan dat wie dan ook het recht heeft om geweld tegen jou te initiëren om daarmee zijn eigen doelen te verwezenlijken?
29-aug-2003 Peter v M
Armins interpretatie is verbijsterend. De reeds gegeven argumenten bieden immers een behoorlijke zekerheid dat de armen niet aan hun lot overgelaten worden als er geen verzorgingsstaat is. Er mag zelfs op gerekend worden dat daar waar echt hulp nodig is er meer en beter toegesneden hulp zal zijn.
Niets is absoluut "gegarandeerd" in het leven, en zeker niet een overheid die functioneert zoals haar propagandisten het zich voorstellen. Want dat is natuurlijk de impliciete veronderstelling die Armin hanteert--dat de overheid wel een absolute garantie is! Nou, dat is pas echt wishful thinking!
En bovendien is het aantoonbaar onjuist. Armin lijkt zich bijvoorbeeld niet bewust te zijn van het daklozenprobleem in NL.
29-aug-2003 Aschwin de Wolf
Armin: "Hulp is en blijft immers volledig vrijblijvend."
Schande toch!
06-okt-2003 Sara
Wat in het artikel niet naar voren komt is dat de vrijwillige gift onderhevig is aan de norm de ander te helpen. En dat deze norm verdwijnt in een samenleving die berust is op het principe 'de mens moet door eigen inspanning in zijn levensonderhoud voorzien' (dit staat op de website van het libertarian.nl) vind ik niet onvoorstelbaar. Dan is de hoeveelheid mensen die met behulp van de overheid toch de hulp krijgt die ze nodig hebben misschien groter dan in een staat zonder overheid.
15-okt-2003 Peter v M
Sara,
Je reactie heeft een structuur die vaak terugkomt bij anti-libertarische argumenten, namelijk:
1) presentatie van een doemscenario
2) Hoe scenario te voorkomen? Antwoord: overheid
Dat de overheid daadwerkelijk een oplossing kan verschaffen wordt in dit soort beredeneringen veel te gemakkelijk aangenomen. Het functioneren van de overheid zelf wordt immers niet onder de loep genomen. Hierboven is daar al het een-en-ander over gezegd: de verzorgingsstaat is inefficient en ineffectief. Ze subsidieert inactiviteit en afhankelijkheid en moedigt deze dus aan. Verder kan nog opgemerkt worden dat ze zich vooral richt op de electoraal-interessante massa, waardoor de hulp voor de echt zielige mensen te kort schiet en niet goed toegesneden is.
Dan je doemscenario. Dit is niet erg realistisch, want het is niet de overheid die mensen sociaal maakt, maar andersom: de mensen vragen om een verzorgingsstaat. De verzorgingsstaat is vooral onder electorale druk tot stand gekomen, en veel minder uit paternalisme van verlichte leiders.
Als de verzorgingstaat afgeschaft zou worden omdat gerealiseerd wordt dat deze niet werkt, dan is er geen reden om aan te nemen dat mensen ineens helemaal niet meer sociaal bewogen zijn. Integendeel, omdat een kleinere overheid en een lagere belastingdruk samengaan met een hogere economische groei zullen mensen zich meer humaniteit kunnen veroorloven. Historisch is het zo dat hoe welvarender de mens werd hoe gevoeliger hij werd voor het leed van anderen. Denk bijvoorbeeld aan de aandacht die dierenleed tegenwoordig krijgt.
17-okt-2003 Edwin - busserGEEN@SPAMnbdbiblion.nl
Citaat van Mary J. Ruwart: "Recente studies bevestigen dat landen dichter bij het libertarische ideaal de hoogste en de meest gelijkverdeelde welvaart hebben."
Ik kan mij in het geheel niet voorstellen dat de verenigde Staten, die dichter bij het libertarische ideaal staan dan Nederland, een meer gelijkverdeelde welvaart hebben dan Nederland. Sowieso lijkt het mij een denkfout van Mary J. Ruwart, maar ook van mensen als Peter van M., Aschin de Wolf en Rene om over het hoofd te zien dat 1. in de Verenigde Staten meer dan tien procent onder de armoedegrens leeft.
2. in de Verenigde Staten geen goed systeem aanwezig is wat betreft gezondheidszorg voor iedereen, dus ook voor de armen.
3. in de Verenigde Staten de rijkeren zich steeds meer van de armen afkeren en zich terugtrekken in 'gated communities'
Nogmaals: de Verenigde Staten staan veel dichter bij het libertarische ideaal dan Nederland.
3.
24-okt-2003 Peter v M
In de VS zijn er weldegelijk sociale uitkeringen. Deze zijn vooral ingevoerd tijdens de War on Poverty van Lyndon Johnson. Vrijwel direct na zijn uitbreiding van de verzorgingsstaat ging daardoor de arbeidsparticipatie van zwarte jongeren achteruit en de criminaliteit onder zwarten nam dramatisch toe (waaraan mogelijk ook de lichtere straffen bijgedragen hebben). Dit terwijl in de decennia daarvoor de arbeidsparticipatie van zwarte jongeren voortreffelijk was, en de criminaliteit geleidelijk dalende was.
De VS hebben inderdaad minder verzorgingsstaat dan NL. Maar ze hebben wel een achterstandsgroep (zwarten, later ook hispanics) die erg kwetsbaar bleek voor de demoraliserende effecten van sociale uitkeringen. In NL hadden we niet zo'n groep maar in toenemende mate zijn vergelijkbare groepen wel naar NL geimmigreerd. Het gevolg van onze verzorgingsstaat is nu daardoor "Amerikaanse toestanden" juist bij die groepen.
Nog los hiervan staat het vraagstuk van de gelijkverdeelde welvaart. De studies waarover Mary Ruwart het heeft kijken niet slechts naar de VS en NL, maar naar een groot aantal landen, en trekken dan de conclusie dat economisch vrijere landen (iets) meer gelijkheid kennen.
Hoe de VS precies scoort weet ik niet, maar wat veel interessanter is om naar te kijken is het absolute welvaartsniveau van achterstandsgroepen in de VS. Dat is behoorlijk hoog. De alarmerende studies die wijzen op het bestaan van veel armoede in de VS geven een zeer vertekend beeld van de werkelijkheid omdat zij een puur statistische inkomensdefinitie hebben van armoede, waarin ook studenten en andere jongeren vallen. Veel van de mensen die volgens de statistieken dus "arm" zijn, zijn dat erg tijdelijk omdat zij later meer gaan verdienen als ze afgestudeerd zijn of carriere maken.
Mensen die bezorgd zijn over armoede en "Amerikaanse toestanden" zouden er goed aan doen deze vraagstukken serieus te bestuderen alvorens een uitgesproken mening te hebben over het benodigde sociale beleid. En als je dat er niet eens voor over hebt, lijkt het er sterk op dat je vooral geinteresseerd bent in je eigen sociale/heroische zelfbeeld en idem dito imago, en veel minder in het daadwerkelijke lot van anderen.
03-nov-2003 Joost
Om de discussie over welvaartsverdeling wat emperischer te maken:
1) Kijk eens naar de Gini-index, bijvoorbeeld hier:
http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/fields/2172.html
2) Stel dan vast dat de V.S. een hogere score heeft dan Nederland (de schaal loopt van 0, volledig gelijk verdeeld naar de wiskundig onmogelijke score 100, ongelijk verdeeld).
3) De discussie of de V.S. dichter bij het libertarische ideaal staan, laat ik maar verder zitten. ;-)
03-apr-2004 Ronald Vos - rmvosgeenGEEN@SPAMspamaubkabelfoon.nl
De opmerkingen dat achterstandsgroepen in de VS een hoog welstandsniveau hebben is redelijk twijfelachtig; een paar mensen die het gemaakt hebben trekken het gemiddelde blijkbaar genoeg omhoog in een land met een van de grootste (en immer groter wordende) kloven tussen rijk en arm. In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB). Gelukkig komen ghetto's zoals ik daar een van dichtbij gezien heb nog niet in dezelfde mate voor in (extreem socialistisch) Nederland. Het zijn echt niet alleen studenten onder de armoede grens in de VS.
Afgezien van misbruik van statistieken hier kan ik me echter wel vinden in een aantal van de argumenten voor deregulering.
18-mei-2004 Allure
De opmerkingen dat achterstandsgroepen in de VS een hoog welstandsniveau hebben is redelijk twijfelachtig; een paar mensen die het gemaakt hebben trekken het gemiddelde blijkbaar genoeg omhoog in een land met een van de grootste (en immer groter wordende) kloven tussen rijk en arm.
Het ging over het welstandsniveau van achterstandsgroepen. De groepen daarboven zijn dus niet relevant. En daar zitten 'de paar mensen die het gemaakt hebben' in. Je beoordeelt een groep op basis van mensen die geen onderdeel van die groep uitmaken en trekt daardoor conclusies die niet gemaakt kunnen worden.
In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB).
Dit argument wordt vaak aangehaald. Wat echter over het hoofd gezien wordt is dat de armoedegrens in de VS veel hoger ligt dan in Tunesië.
Wie ongeveer op de Amerikaanse armoedegrens zit, zal in vele andere landen als zeer rijk beschouwd worden! Zie hiervoor het artikel A HREF=http://www.meervrijheid.nl/armoede-vs.htm TARGET=_blank>Armoede in Amerika
.
18-mei-2004 Speedy
Ronald: In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB).
Allure: Dit argument wordt vaak aangehaald. Wat echter over het hoofd gezien wordt is dat de armoedegrens in de VS veel hoger ligt dan in Tunesië. Wie ongeveer op de Amerikaanse armoedegrens zit, zal in vele andere landen als zeer rijk beschouwd worden !
Dat klopt Allure, maar zowel rijkdom als armoede zijn relatieve begrippen. Je bent overal ter wereld arm als je inkomen niet voldoende is om in je basisbehoeften te voorzien. Die basisvoorzieningen (voeding, kleding, een dak boven je hoofd, etc) zijn in de VS anders van prijs en kwaliteit dan in Tunesië. Het is echter sterk de vraag of de prijs/kwaliteitsverhouding in de VS hoger ligt dan in Tunesië.
Zo is de gezondheidszorg in de VS ongetwijfeld stukken beter dan in Tunesië, de prijs van een adequate ziektekostenverzekering voor een heel gezin is in de VS echter een astronomisch bedrag. Procentueel beslist veel meer van hun inkomen dan de arme Tunesiërs voor hun gezondheidszorg uitgeven. Ook hebben veel arme Amerikanen een auto (de arme Tunesiërs hebben die niet) maar die auto hebben ze nodig om naar hun werk te gaan en zo hun minimuminkomen te verdienen. Die auto wordt daarmee ook een basisvoorziening.
Als je zo vergelijkt wat je als arme Amerikaan moet betalen voor je basisvoorzieningen en wat je er voor terugkrijgt ben je waarschijnlijk armer dan een arme Tunesiër, die in het goedkope Tunesië veel meer met zijn weinige geld kan doen.
Zie ook dit illustratieve filmpje over armoede in de VS:
Poverty USA
06-sep-2004 Joep
Precies Speedy. Vandaar ook dat het zo vervelend is dat Tunesie die grote stromen vluchtelingen uit de VS nooit een fijne toekomst wil bieden.
30-sep-2004 Marnix - francis_benfattoGEEN@SPAMhotmail.com
Een goed voorbeeld bij dit artikel zijn de vele (ouderen)hofjes en weeshuizen gebouwd in de Nederlanden in de gouden eeuw. Vaak kan men lezen op de plaquetten dat het een particulier initiatief was, bijvoorbeeld uit erfenissen. Een interessante link hierover: http://www.xs4all.nl/~pvrooden/Jo/2002c.htm
Jo Spaans:
"Naar het oordeel van buitenlandse bezoekers had Holland al deze zaakjes op voorbeeldige wijze op orde. Ook Italiaanse en Franse steden konden zich laten voorstaan op hun stedeschoon en ook zij hadden doorgaans monumentaal gehuisveste liefdadige instellingen en effectieve programma’s voor de disciplinering van werkloze armen. Maatregelen tegen pest en honger werden door overheden overal uitgevaardigd, en liefdadigheid overal in Europa bedreven. Toch benijdden de Engelsen de Hollanders hun schone, geplaveide straten en goed geoutilleerde havens en kaden.[2] De wijze waarop men in Holland probleemloos met een grote reigieuze diversiteit wist te leven wekte alom verwondering, evenals de goede organisatie van de armenzorg. Met enige afgunst vergeleek men de Engelse armenzorg, voor zijn tijd heel modern en gefinancierd uit een armenbelasting, met de Hollandse, die er met behulp van louter vrijwillige giften in slaagde royaler, effectiever en ook nog eens gunstiger voor de plaatselijke economie te zijn. Ook de Hollandse werkhuizen, waar armen gedeeltelijk vrijwillig werk vonden, slaagden er beter in de armen te disciplineren en aan te zetten een deel van hun onderhoud zelf te verdienen, dan de Engelse met hun gedwongen tewerkstelling en hun onaangenaam regime.[3] In het Duitse Rijk werden werkhuizen gesticht naar Hollands voorbeeld en Duitse piëtisten kwamen in Holland informeren naar de beste manier om een weeshuis in te richten.[4]"
04-okt-2004 Michael - michaelmartens87GEEN@SPAMhotmail.com
Ja, dit ziet er goed uit natuurlijk, maar stel die arme mensen hebben kinderen die willen studeren?? Hoe willen ze dat op gaan brengen als ze alleen geld krijgen van die liefdadigsheidsinstelling, ik bedoel het is maar de vraag of veel mensen het geven, want het is niet verplicht, natuurlijk horen wij onze verantwoordelijkheid te nemen, maar of de meeste dat zullen doen? Dat weet ik nog niet zo.
Michael
12-nov-2004 S. Koreman - s.koremanGEEN@SPAMumail.leidenuniv.nl
Ik heb het bovenstaande verhaal even een beetje doorgelezen en heb dit met veel verbazing gedaan. Ik geloof absoluut niet in een samenleving waar de overheid geen rol speelt. Dit zou te veel nadelige effecten meebrengen.
Ik zal dit toelichten aan de hand van een voorbeeld:
Ikzelf studeer momenteel aan de universiteit Leiden. Zoals u allen wel weet wordt deze instelling min of meer dor de overheid draaiende gehouden. Daarnaast ontvang ik studiefinanciering waardoor ik gelukkig mijn opleiding kan betalen. Wanneer de overheidsbemoeienis zou wegvallen, valt ook dit voor mij weg en zou ik niet het uiterste uit mijzelf kunnen halen.
Daarnaast zou wanneer er geen overheidsbemoeienis is het collegegeld ook nog eens verschrikkelijk hoog zijn, omdat de kosten voor de universiteit anders niet te dekken zijn. Dit brengt dus met zich mee dat ik een veel lagere opleiding zou moeten gaan volgen (als die uberhaupt ook betaalbaar zouden zijn).
Stel dus dat de overheid zich zou onthouden van staatsbemoeienis dan zou dus aan de hand van dit voorbeeld alleen al een groot deel intelect verloren gaan. Doordat mensen als ik niet zouden kunnen gaan studeren wat ze studeren. Daarnaast wordt de kans dat ik behoorlijk gefrustreerd raak, doordat mensen die toevallig rijkere ouders hebben dan ik wel kunnen studeren zonder dat zij hier ook maar iets meer of minder dan ik voor hebben gedaan, ook behoorlijk groot en zou dat toch wel tot een soort van tweespalt onder de bevolking leiden.
Dit is maar 1 voorbeeld, maar ik neem aan dat dit toch wel ondersteund dat overheidsbemoeienis onmisbaar is als een land rechtvaardig met zijn burgers om wil gaan.
21-nov-2004 Arie van den Heuvel
@ S. Koreman
Beste,
In de VS worden sudiebeurzen verstrekt aan mensen uit alle lagen van de bevolking die met hun bewezen leerprestaties iets kunnen betekenen voor de samenleving. Erg efficient. Alleen Bill Gates doneerde hier reeds enkele jaren zo'n 400 miljoen dollar aan mee.
16-jun-2005 sjaak
Is belasting betalen diefstal of morele & sociale rechtvaardigheid?
citaat uit jullie algemen doelstelling: "MeerVrijheid is van mening dat economische en individuele vrijheid niet alleen op praktische maar vooral op morele gronden kan en moet worden verdedigd.."
vervolgens wordt er in dit artikel het volgende weergeven. "aangezien belasting betalen diefstal is" wordt vervolgd door "het is zeker waarheidsgetrouw..."
hier ben ik het niet mee eens, zeker niet op basis van morele argumenten. het huidige belastingstelsel draagt er namelijk (in veel gevallen) zorg voor een gelijke toepassing van het schema voor de verdeling en herverdeling van natuurlijke voor- en nadelen. Dit met sociale rechtvaardigheid als uitgangs punt.
Wel ben ik van mening dat deze herverdeling heden ten dage overtrokken word en dat misbruik maken van dit systeem in hand wordt gewerkt door de geringe controle van dit rechtvaardigheids-instrument.
is belasting betalen diefstal of morele & sociale rechtvaardigheid? Beide
sjaak
16-jun-2005 Joep
Sjaak,
Iets kan niet én diefstal én moreel rechtvaardig zijn. Als jij flink uit stelen gaaat en de buit overmaakt naar de Derde Wereld dan zal de inkomensverdeling wereldwijd een beetje gelijker worden én jij verdwijnt (als het goed is) in de gevangenis.
Als het middel al immoreel is dan kan het doel daar niets meer aan veranderen.
16-jun-2005 Mike Madison
@Koreman
Als jij terdege over grote kwaliteiten bezit kan jij makkelijk via een bedrijf je opleiding betalen. Kijk maar naar het bedrijf Erst & Young.
19-mei-2006 Frans - franspGEEN@SPAMdds.nl
De waarheid is dus dat in een libertarische samenleving de armen alleen op vrijwillige basis geholpen worden.
Dat zou "bijna zeker meer" zijn, volgens Ruwart. Ze heeft het over de situatie in de Verenigde Staten. Daar is het al zo dat veel liefdadigheid in particuliere handen is, bijvoorbeeld de kerk.
Rechtstreekse liefdadigheid beperkt vrijheid, want meestal zijn er voorwaarden aan verbonden (zoals in God geloven, de stoep van de rijke vegen, uit het straatbeeld verdwijnen of iets dergelijks).
In feite is het storten in een collectieve pot en daaruit uitdelen aan de armen een vrijheid creërende handelwijze. De armen hoeven zich niet aan te passen aan de eisen van de gevers.
Het geven van voldoende uit een collectieve pot bevordert de economie aanzienlijk, want het gegevene wordt weer uitgegeven aan de producten en diensten van de niet-armen. Daar houden I en II geen rekening mee.
Particulieren zijn helemaal niet in staat om de reden van armoede beter in te schatten. Daarom moet het via een collectieve pot. Dat bevordert de vrijheid enorm. Vrijheid begint met geld. De basis van vrijheid is een inkomen dat boven een minimum komt (ten opzichte van uitgaven). Dat minimum niet verstrekken aan armen, of alleen onder voorwaarden zoals werk voor een ander verrichten dat een mens in vrijheid niet zou doen, is niet libertarisch, maar hiërarchisch, onderdrukkend.
IV is onzin. De suggestie is: zeven maal de uitkeringen blijft hangen aan de strijkstok. Als dat zo is, moet er iets aan gedaan worden. Dat heeft niks te maken met de weg waarlangs de armen geld ontvangen, via een collectieve pot of van particulieren. In beide gevallen heeft het zin om efficiënt te handelen. Collectief is potentieel efficiënter dan elke particulier voor zich.
Wat Ruwart vervolgens schrijft gaat alleen over het inperken van vrijheid van armen, ten gunste van de vrijheid van niet-armen. Waarom zouden armen niet in vrijheid mogen handelen als het gaat om de vorming van relaties en gezinnen, het krijgen van kinderen en dergelijke? Of zelfs het in vrijheid kiezen voor onwettige handelingen zoals het nemen van wat men nodig heeft, als men het niet krijgt? Gevangenissen bieden geen vrijheid, ze benemen vrijheid.
Angst voor armen hoort geen reden te zijn om te geven aan armen. De enige reden is het voorzien in vrijheid, ook voor armen. Een collectieve pot waaruit iedereen met onvoldoende inkomen uitgedeeld krijgt, is een voorwaarde voor vrijheid. Nog beter is iedereen een inkomen te geven dat voldoende is om in vrijheid te leven. Dan kan iedereen in vrijheid kiezen voor een poging dat inkomen aan te vullen.
In een liberataire samenleving wordt wel gewerkt, maar niet door het afnemen van vrijheid. Idealiter krijgt iedereen een inkomen dat vrijheid garandeert en daarnaast kiest iedereen in vrijheid uit de voorhanden taken en gaat aan de slag, voorzover men in staat is om te werken.
In een libertaire samenleving ontbreekt de onvrijheid van de economische dwang. Een contract zoals nu nog gebruikelijk is tussen werkgever en werknemer kan in een libertaire samenleving niet bestaan, omdat het vrijheden beneemt (zoals van meningsuiting).
Afro-Amerikanen en Afro-Europeanen vlechten thuis, buiten het formele circuit. Een boetiek waar je alleen kunt laten vlechten is net zo iets als een ziekenhuis waar je alleen een blinde darm kunt laten verwijderen. Als je een auto inzet als taxi, ben je gewoon taxi-ondernemer en geen arme. Wat een onzin kletst die Ruwart. Niemand in New York is beter af als in elke straat een haarvlechter een shop begint en elke automobilist zich als taxi mag voordoen.
Het verhaal van Ruwart laat in ieder geval zien dat de 'vrijheidsminnende' niet-armen (waar zij toe behoort) het grootste obstakel zijn voor de vrijheid van de armen. Als de armen voldoende krijgen uit een collectieve pot, hoeven zij geen shop als would-be cosmetisch specialist te openen en hoeven zij zich niet voor te doen als would-be taxichauffeur. Zij kunnen in vrijheid doen wat zij willen en wat tot hun mogelijkheden behoort.
Het is volstrekte flauwekul dat mensen naar de Verenigde Staten zijn gevlucht voor de gilden. De eerste bewoners van de Verenigde Staten zijn boeven, bannelingen, avonturiers, outlaws, godsdienstwaanzinnigen, politieke vluchtelingen en ongetwijfeld ook wel economische vluchtelingen.
In de Verenigde Staten wonen massa's arme mensen opeengehoopt in arme wijken. De welvaart is er helemaal niet gelijk verdeeld, integendeel, in de Verenigde Staten is een vierde wereld waarin de mensen minder vrijheid hebben dan in de derde. Ze zwerven en sterven op straat. Dat zou helemaal niet hoeven gebeuren, als er maar een collectieve pot was waaruit voldoende werd uitgekeerd aan iedereen, zodat niemand de vrijheid en daarmee zijn kansen benomen hoeft te worden.
De reden dat Ruwart het beantwoorden van de vragen zo 'tough' vindt, is dat zij het libertarisme alleen wil toepassen op niet-armen. Dat is moeilijk uit te leggen en dat lukt dus ook niet. Ruwart spreekt zichzelf tegen.
Frans
21-mei-2006 Peter de Jong
@ Frans
Je komt met een aantal interessante punten. Ik heb daar de volgende opmerkingen bij:
“Rechtstreekse liefdadigheid beperkt vrijheid, want meestal zijn er voorwaarden aan verbonden. In feite is het storten in een collectieve pot en daaruit uitdelen aan de armen een vrijheid creërende handelwijze. De armen hoeven zich niet aan te passen aan de eisen van de gevers”
Dat laatste is pertinent onjuist. Iedere uitkeringstrekker kan je vertellen hoe beperkend de voorwaarden zijn en hoe ernstig de inbreuk op diens privacy is door de overheid. Daarbij kan iemand die rechtstreekse liefdadigheid ontvangt altijd kiezen: als de voorwaarden hem niet aanstaan kan hij naar een andere weldoener met gunstiger voorwaarden gaan.
“Het geven van voldoende uit een collectieve pot bevordert de economie aanzienlijk, want het gegevene wordt weer uitgegeven aan de producten en diensten van de niet-armen”
Opnieuw een misvatting. Dat geld zou immers ook zijn uitgegeven aan consumptiegoederen c.q. door de banken geïnvesteerd in nieuwe bedrijvigheid (via spaartegoeden, aandelen enz. van hun rijke klanten) als het in het bezit van de rijken was gebleven.
“Particulieren zijn helemaal niet in staat om de reden van armoede beter in te schatten. Daarom moet het via een collectieve pot. (-) Collectief is potentieel efficiënter dan elke particulier voor zich”
Meen je dat ? Dus omdat mensen brood nodig hebben kan dat beter door een staatsbakker worden gebakken en verkocht ? Zo’n door beleidsambtenaren en politici gereguleerde economie is nu juist volstrekt inefficiënt gebleken, omdat geen enkele ambtenaar het overzicht noch de middelen heeft om aan miljoenen individuele wensen tegemoet te komen. De eenheidsworst die daardoor noodzakelijkerwijs ontstaat blijkt nauwelijks aan te sluiten bij de werkelijke behoeften. Dat heeft de ineenstorting van het Oostblok toch wel overduidelijk laten zien, dacht ik.
“Een contract zoals nu nog gebruikelijk is tussen werkgever en werknemer kan in een libertaire samenleving niet bestaan, omdat het vrijheden beneemt (zoals van meningsuiting)”
Nogmaals, als het een vrije markt betreft en er voldoende concurrentie is, kunnen beide partijen vrij kiezen. Als iets je niet bevalt ga je gewoon naar een ander. Hoe vrij wil je het hebben ?
“in de Verenigde Staten is een vierde wereld waarin de mensen minder vrijheid hebben dan in de derde. Ze zwerven en sterven op straat. Dat zou helemaal niet hoeven gebeuren, als er maar een collectieve pot was waaruit voldoende werd uitgekeerd aan iedereen, zodat niemand de vrijheid en daarmee zijn kansen benomen hoeft te worden”
Denk je niet dat dit een direct gevolg zou kunnen zijn van de overheidsregulering, die we tenslotte ook in de VS aantreffen ? Bij voldoende concurrentie is er immers altijd voldoende werk en hoeft er niemand van de honger dood te gaan. Het typische corporatisme, dwz. de nauwe samenwerking tussen de overheid en machtige lobbygroepen om hun concurrenten van de markt te houden, zoals we dat ook volop in de VS aantreffen, belemmert het ontstaan en de groei van innovatieve bedrijven aanzienlijk. Misschien ken je de speelfilm “Tucker, A Man and His Dream” uit 1988 ? Dit is een waargebeurd verhaal over een kleine, innovatieve autobouwer die het moet opnemen tegen de grote gevestigde autofabrikanten en hun overheidsbescherming. Zeer aanbevolen !
Het protectionisme van de grote handelsblokken (VS en EU) en van de corrupte overheden die we in veel ontwikkelingslanden aantreffen, zorgen er voor dat er nergens ter wereld van een werkelijk vrije markt sprake is. Door deze misstanden op te heffen pak je het probleem van de armoede bij de wortel aan. Mensen overal ter wereld krijgen dan tenminste weer nieuwe kansen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Daar hebben ze meer aan dan aan symptoombestrijding door collectieve uitdelingen.
"If I can affect a positive change by use of my abilities, I gladly embrace the opportunity. I feel that if you don't use the gifts you've been given, your time on earth has been wasted."
~Stephanie Kramer (Dee Dee McCall in Hunter)
18-jun-2007 Nikki
Persoonlijk word ik liever geholpen door de overheid dan door een of ander religieuze instelling. Ik zou bij de laatste toch meer dwang ervaren een of ander geloof aan te moeten hangen wat ik niet wil.
Dan denk ik bijvoorbeeld aan alcoholverslaafde zwervers die vervolgens terecht komen bij een afkickcentrum gerund door Scientology!
Ja ja ik weet het, je hebt natuurlijk ook altijd de vrijheid om gewoon te kreperen.
I - Zie Robert L. Woodson, "Breaking the Poverty Cycle: Private Sector Alternatives to the Welfare State", The Commonwealth Foundation for Public Policy Alternatives, 1988; en James L. Payne, "Unhappy Returns: The $600 Billion Tax Ripoff", Policy Review, The Heritage Foundation, Winter 1992.
II - Noot van de vertaler: deze welvaartskosten bestaan uit de particuliere kosten om aan de belastingen te voldoen (compliance costs) en uit het ontmoedigingseffect op de particuliere productie.
III - Robert Rector, "Welfare Miracle", Policy Review, March-April 1997.
IV - Als de administratieve kosten gehalveerd worden en de particuliere welvaart verdubbeld, dan is er vier keer zoveel geld beschikbaar voor de armen. Als de helft van de mensen werken in plaats van een sociale uitkering ontvangen wordt het beschikbare geld voor de rest opnieuw verdubbeld tot in totaal acht keer. Deze berekening is gebaseerd op conservatieve schattingen uit de genoemde bronnen.
V - Mary J. Ruwart. "Springing the Poverty Trap", in: Healing our World: The Other Piece of the Puzzle, SunStar Press, 1993.
VI - Robert Rector, "The Impact of New Jersey's Family Cap on Out-of-Wedlock Births and Abortions", F.Y.I., The Heritage Foundation, 1995.
VII - Een mede-libertariër vertelde me deze succesvolle tactiek. Op het moment dat we spraken had nog niemand ooit aangegeven dat hij zijn bijdrage aan de overheid zou geven.
VIII - Michael M. Melendez, "Hair-braiding stylists fight in court for exemption from cosmetology law", The Plain Dealer, October 27, 1998.
IX - Clink Bolick, "IJ's Cosmetology Licensing Challenge Joined by Urban League", Liberty & Law, Institute for Justice, February, 1999.
X - Greg Rehmke, "McTransit for the 1990s", Econ Update, Reason Foundation, March, 1991.
XI - Chip Mellor, "Is New York City Killing Entrepreneurship?", Liberty & Law, Institute for Justice, May 1996.
XII - Sam Staley, "How Government Keeps Us Poor", Ohio Libertarian, Libertarian Party of Ohio, March 1997.
XIII - Kijk voor de meest recente gegevens op de Institute for Justice website: www.ij.org.
XIV - James D. Gwartney, Economic Freedom of the World: 1997 Annual Report, The Fraser Institute, 1997.
Plaats reactie28-aug-2003 CC
Ik geloof niet dat particuliere liefdadigheidsinstellingen de rol van de overheid in de verzorgingsstaat kunnen overnemen.
Wat je volgens mij wel zult zien, is dat wanneer er geen door de staat georganiseerde sociale zekerheid bestaat, er veel hechtere familiebanden en buurtgemeenschappen zullen ontstaan, omdat de prikkel voor mensen om te investeren in deze relaties veel groter zal zijn, als ze bij ziekte of werkeloosheid hiervan afhankelijk zijn.
28-aug-2003 Johan
CC, dan is dat toch ook particuliere hulp. Alleen niet georganiseerd zoals het Leger des Heils of Foster Parents.
Niet-geinstitutionaliseerde hulp lijkt me in veel gevallen beter dan geinstitutionaliseerde hulp. Er komt veel meer compassie bij kijken, is toegespitst op de persoon en voorkomt klaplopers en toneelspelers. Maar de georganiseerde hulp heeft uiteraard ook een plek, mits op basis van vrijwilligheid.
Overheidshulp wil de hulpbehoevende een vis geven, vrijwillige hulp geeft een hengel. Hulp is pas echte hulp als het beoogt een einde te maken aan de hulp. Maar de overheidsinstantries hebben er uiteraard geen baat bij het leger hulpbehoevenden te zien afnemen.
28-aug-2003 René
Het is hier denk ik nuttig om niet de tegenstelling 'overheid vs. markt' te hanteren maar de tegenstelling 'dwang vs. vrijheid'. Het alternatief voor de overheid hoeft niet van de markt te komen; het kan ook komen van stichtingen, kerken, gezinnen, etc.
28-aug-2003 Jim
Goed artikel !!!
Nu nog een artikel over het cliché bezwaar:
"Maar wie gaat dan de dijken en wegen betalen"
Nb. Gelukkig hoeven we dit soort geluiden niet meer uit Wilnis te verwachten. :)
28-aug-2003 Peter v M
CC schreef:
"Ik geloof niet dat particuliere liefdadigheidsinstellingen de rol van de overheid in de verzorgingsstaat kunnen overnemen."
Waarom niet? Je voorzichtigheid in deze sociale kwestie is begrijpelijk, maar juist omdat je verder geen reden aangeeft, is je formulering terecht: het is slechts een "geloof".
Daarentegen kan Charles Murray schrijven in zijn boek Losing Ground, American social policy 1950-1980 (p.231): "the extent of resources to deal with needs is likely to be very great--not based on wishful thinking, but on extrapolations from reality."
Zulke extrapolaties zijn bijvoorbeeld gebaseerd op de inefficientie en ineffectiviteit van de verzorgingsstaat vergeleken met particuliere liefdadigheid (zoals hierboven betoogd door Ruwart), en op ervaringen in eerdere perioden waarin er niet of nauwelijks een verzorgingsstaat was. Zo vertellen Milton & Rose Friedman in hun boekje Free to choose (p.36/37): "The charge of heartlessness [...] is belied by the flowering of charitable activity in the United States in the nineteenth century. Privately financed schools and colleges multiplied; foreign missionary activity exploded; nonprofit private hospitals, orphanages, and numerous other institutions sprang up like weeds. Almost every charitable or public service organization, from the Society for the Prevention of Cruelty to Animals to the YMCA and YWCA, from the Indian Rights Association to the Salvation Army, dates from that period."
De welvaart is nu veel hoger dan in de 19e eeuw. Toen moest men zich concentreren op de ergste gevallen, nu hebben we, vooral als de overheid terugtreedt, veel meer te besteden aan goede doelen.
28-aug-2003 René
Nu nog een artikel over het cliché bezwaar:
"Maar wie gaat dan de dijken en wegen betalen"
Volgens mij zei iemand hier onlangs dat de dijken in Nederland tot de Tweede Wereldoorlog privaat gefinancierd werden.
28-aug-2003 René
Peter v M schreef: "Waarom niet? Je voorzichtigheid in deze sociale kwestie is begrijpelijk, maar juist omdat je verder geen reden aangeeft, is je formulering terecht: het is slechts een "geloof"."
Ik wil niet zeggen dat wat ik nu zeg op cc van toepassing is, maar veel mensen blijven op het niveau van emoties. Ik bedacht laatst dat het misschien een idee is om als je een discusie hebt met iemand die emotionele argumenten hanteert te vragen of hij het uitsluit dat hij ooit over het betreffende onderwerp van gedachten verandert. Als iemand daarop ja zegt kun je volgens mij net zo goed met het gesprek stoppen. Je mag al blij zijn als die mensen je laten uitpraten (ze luisteren in het algemeen niet maar wachten alleen tot je bent uitgepraat) en als je dan iets hebt gezegd dat afwijkt van hun opvatting zijn zehet er al a priori niet mee eens. Niet een erg wetenschappelijke benadering.
28-aug-2003 H. L. Mencken
Moral certainty is always a sign of cultural inferiority. The more uncivilized the man, the surer he is that he knows precisely what is right and what is wrong. All human progress, even in morals, has been the work of men who have doubted the current moral values, not of men who have whooped them up and tried to enforce them. The truly civilized man is always skeptical and tolerant.
-- H. L. Mencken
29-aug-2003 Armin
Het is hetzelfde liedje. De vraag wordt NIET beantwoord. Leuk verhaal over hoe de hulp efficienter wordt en er uberhaupt ook minder armen komen. Maar de kern is en blijft, zoals het stuk zelf ook zegt:
"wat als er niet genoeg mensen op vrijwillige basis de armen zouden helpen"
Hulp is en blijft immers volledig vrijblijvend. Dat staat ook expliciet in het hele stuk. Overal staat "kan", "zou willen", etc.
Er is dus geen garantie dat een arme ook werkelijk geholpen wordt ...
Dat is de enige conclusie die getrokken kan worden uit dit stuk.
29-aug-2003 René
Armin schrijft: "Er is dus geen garantie dat een arme ook werkelijk geholpen wordt ...
Dat is de enige conclusie die getrokken kan worden uit dit stuk."
RW: Maar die garantie heb je toch ook niet als er een overheid is? Kijk bijvoorbeeld naar bijstandsgerechtigden in Amsterdam die 2 maaden geen uitkering krijgen, omdat die eenzijdig door de overheid wordt opgeheven. De overheid kan eenzijdige de spelregels veranderen.
Stel dat jij rijk was, Armin (misschien ben je het ook), vind je dan dat wie dan ook het recht heeft om geweld tegen jou te initiëren om daarmee zijn eigen doelen te verwezenlijken?
29-aug-2003 Peter v M
Armins interpretatie is verbijsterend. De reeds gegeven argumenten bieden immers een behoorlijke zekerheid dat de armen niet aan hun lot overgelaten worden als er geen verzorgingsstaat is. Er mag zelfs op gerekend worden dat daar waar echt hulp nodig is er meer en beter toegesneden hulp zal zijn.
Niets is absoluut "gegarandeerd" in het leven, en zeker niet een overheid die functioneert zoals haar propagandisten het zich voorstellen. Want dat is natuurlijk de impliciete veronderstelling die Armin hanteert--dat de overheid wel een absolute garantie is! Nou, dat is pas echt wishful thinking!
En bovendien is het aantoonbaar onjuist. Armin lijkt zich bijvoorbeeld niet bewust te zijn van het daklozenprobleem in NL.
29-aug-2003 Aschwin de Wolf
Armin: "Hulp is en blijft immers volledig vrijblijvend."
Schande toch!
06-okt-2003 Sara
Wat in het artikel niet naar voren komt is dat de vrijwillige gift onderhevig is aan de norm de ander te helpen. En dat deze norm verdwijnt in een samenleving die berust is op het principe 'de mens moet door eigen inspanning in zijn levensonderhoud voorzien' (dit staat op de website van het libertarian.nl) vind ik niet onvoorstelbaar. Dan is de hoeveelheid mensen die met behulp van de overheid toch de hulp krijgt die ze nodig hebben misschien groter dan in een staat zonder overheid.
15-okt-2003 Peter v M
Sara,
Je reactie heeft een structuur die vaak terugkomt bij anti-libertarische argumenten, namelijk:
1) presentatie van een doemscenario
2) Hoe scenario te voorkomen? Antwoord: overheid
Dat de overheid daadwerkelijk een oplossing kan verschaffen wordt in dit soort beredeneringen veel te gemakkelijk aangenomen. Het functioneren van de overheid zelf wordt immers niet onder de loep genomen. Hierboven is daar al het een-en-ander over gezegd: de verzorgingsstaat is inefficient en ineffectief. Ze subsidieert inactiviteit en afhankelijkheid en moedigt deze dus aan. Verder kan nog opgemerkt worden dat ze zich vooral richt op de electoraal-interessante massa, waardoor de hulp voor de echt zielige mensen te kort schiet en niet goed toegesneden is.
Dan je doemscenario. Dit is niet erg realistisch, want het is niet de overheid die mensen sociaal maakt, maar andersom: de mensen vragen om een verzorgingsstaat. De verzorgingsstaat is vooral onder electorale druk tot stand gekomen, en veel minder uit paternalisme van verlichte leiders.
Als de verzorgingstaat afgeschaft zou worden omdat gerealiseerd wordt dat deze niet werkt, dan is er geen reden om aan te nemen dat mensen ineens helemaal niet meer sociaal bewogen zijn. Integendeel, omdat een kleinere overheid en een lagere belastingdruk samengaan met een hogere economische groei zullen mensen zich meer humaniteit kunnen veroorloven. Historisch is het zo dat hoe welvarender de mens werd hoe gevoeliger hij werd voor het leed van anderen. Denk bijvoorbeeld aan de aandacht die dierenleed tegenwoordig krijgt.
17-okt-2003 Edwin - busserGEEN@SPAMnbdbiblion.nl
Citaat van Mary J. Ruwart: "Recente studies bevestigen dat landen dichter bij het libertarische ideaal de hoogste en de meest gelijkverdeelde welvaart hebben."
Ik kan mij in het geheel niet voorstellen dat de verenigde Staten, die dichter bij het libertarische ideaal staan dan Nederland, een meer gelijkverdeelde welvaart hebben dan Nederland. Sowieso lijkt het mij een denkfout van Mary J. Ruwart, maar ook van mensen als Peter van M., Aschin de Wolf en Rene om over het hoofd te zien dat 1. in de Verenigde Staten meer dan tien procent onder de armoedegrens leeft.
2. in de Verenigde Staten geen goed systeem aanwezig is wat betreft gezondheidszorg voor iedereen, dus ook voor de armen.
3. in de Verenigde Staten de rijkeren zich steeds meer van de armen afkeren en zich terugtrekken in 'gated communities'
Nogmaals: de Verenigde Staten staan veel dichter bij het libertarische ideaal dan Nederland.
3.
24-okt-2003 Peter v M
In de VS zijn er weldegelijk sociale uitkeringen. Deze zijn vooral ingevoerd tijdens de War on Poverty van Lyndon Johnson. Vrijwel direct na zijn uitbreiding van de verzorgingsstaat ging daardoor de arbeidsparticipatie van zwarte jongeren achteruit en de criminaliteit onder zwarten nam dramatisch toe (waaraan mogelijk ook de lichtere straffen bijgedragen hebben). Dit terwijl in de decennia daarvoor de arbeidsparticipatie van zwarte jongeren voortreffelijk was, en de criminaliteit geleidelijk dalende was.
De VS hebben inderdaad minder verzorgingsstaat dan NL. Maar ze hebben wel een achterstandsgroep (zwarten, later ook hispanics) die erg kwetsbaar bleek voor de demoraliserende effecten van sociale uitkeringen. In NL hadden we niet zo'n groep maar in toenemende mate zijn vergelijkbare groepen wel naar NL geimmigreerd. Het gevolg van onze verzorgingsstaat is nu daardoor "Amerikaanse toestanden" juist bij die groepen.
Nog los hiervan staat het vraagstuk van de gelijkverdeelde welvaart. De studies waarover Mary Ruwart het heeft kijken niet slechts naar de VS en NL, maar naar een groot aantal landen, en trekken dan de conclusie dat economisch vrijere landen (iets) meer gelijkheid kennen.
Hoe de VS precies scoort weet ik niet, maar wat veel interessanter is om naar te kijken is het absolute welvaartsniveau van achterstandsgroepen in de VS. Dat is behoorlijk hoog. De alarmerende studies die wijzen op het bestaan van veel armoede in de VS geven een zeer vertekend beeld van de werkelijkheid omdat zij een puur statistische inkomensdefinitie hebben van armoede, waarin ook studenten en andere jongeren vallen. Veel van de mensen die volgens de statistieken dus "arm" zijn, zijn dat erg tijdelijk omdat zij later meer gaan verdienen als ze afgestudeerd zijn of carriere maken.
Mensen die bezorgd zijn over armoede en "Amerikaanse toestanden" zouden er goed aan doen deze vraagstukken serieus te bestuderen alvorens een uitgesproken mening te hebben over het benodigde sociale beleid. En als je dat er niet eens voor over hebt, lijkt het er sterk op dat je vooral geinteresseerd bent in je eigen sociale/heroische zelfbeeld en idem dito imago, en veel minder in het daadwerkelijke lot van anderen.
03-nov-2003 Joost
Om de discussie over welvaartsverdeling wat emperischer te maken:
1) Kijk eens naar de Gini-index, bijvoorbeeld hier:
http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/fields/2172.html
2) Stel dan vast dat de V.S. een hogere score heeft dan Nederland (de schaal loopt van 0, volledig gelijk verdeeld naar de wiskundig onmogelijke score 100, ongelijk verdeeld).
3) De discussie of de V.S. dichter bij het libertarische ideaal staan, laat ik maar verder zitten. ;-)
03-apr-2004 Ronald Vos - rmvosgeenGEEN@SPAMspamaubkabelfoon.nl
De opmerkingen dat achterstandsgroepen in de VS een hoog welstandsniveau hebben is redelijk twijfelachtig; een paar mensen die het gemaakt hebben trekken het gemiddelde blijkbaar genoeg omhoog in een land met een van de grootste (en immer groter wordende) kloven tussen rijk en arm. In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB). Gelukkig komen ghetto's zoals ik daar een van dichtbij gezien heb nog niet in dezelfde mate voor in (extreem socialistisch) Nederland. Het zijn echt niet alleen studenten onder de armoede grens in de VS.
Afgezien van misbruik van statistieken hier kan ik me echter wel vinden in een aantal van de argumenten voor deregulering.
18-mei-2004 Allure
De opmerkingen dat achterstandsgroepen in de VS een hoog welstandsniveau hebben is redelijk twijfelachtig; een paar mensen die het gemaakt hebben trekken het gemiddelde blijkbaar genoeg omhoog in een land met een van de grootste (en immer groter wordende) kloven tussen rijk en arm.
Het ging over het welstandsniveau van achterstandsgroepen. De groepen daarboven zijn dus niet relevant. En daar zitten 'de paar mensen die het gemaakt hebben' in. Je beoordeelt een groep op basis van mensen die geen onderdeel van die groep uitmaken en trekt daardoor conclusies die niet gemaakt kunnen worden.
In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB).
Dit argument wordt vaak aangehaald. Wat echter over het hoofd gezien wordt is dat de armoedegrens in de VS veel hoger ligt dan in Tunesië.
Wie ongeveer op de Amerikaanse armoedegrens zit, zal in vele andere landen als zeer rijk beschouwd worden! Zie hiervoor het artikel A HREF=http://www.meervrijheid.nl/armoede-vs.htm TARGET=_blank>Armoede in Amerika
.
18-mei-2004 Speedy
Ronald: In de VS leven procentueel gezien tweemaal zoveel mensen onder de armoede grens dan in een land als Tunesie (bron: CIA WFB).
Allure: Dit argument wordt vaak aangehaald. Wat echter over het hoofd gezien wordt is dat de armoedegrens in de VS veel hoger ligt dan in Tunesië. Wie ongeveer op de Amerikaanse armoedegrens zit, zal in vele andere landen als zeer rijk beschouwd worden !
Dat klopt Allure, maar zowel rijkdom als armoede zijn relatieve begrippen. Je bent overal ter wereld arm als je inkomen niet voldoende is om in je basisbehoeften te voorzien. Die basisvoorzieningen (voeding, kleding, een dak boven je hoofd, etc) zijn in de VS anders van prijs en kwaliteit dan in Tunesië. Het is echter sterk de vraag of de prijs/kwaliteitsverhouding in de VS hoger ligt dan in Tunesië.
Zo is de gezondheidszorg in de VS ongetwijfeld stukken beter dan in Tunesië, de prijs van een adequate ziektekostenverzekering voor een heel gezin is in de VS echter een astronomisch bedrag. Procentueel beslist veel meer van hun inkomen dan de arme Tunesiërs voor hun gezondheidszorg uitgeven. Ook hebben veel arme Amerikanen een auto (de arme Tunesiërs hebben die niet) maar die auto hebben ze nodig om naar hun werk te gaan en zo hun minimuminkomen te verdienen. Die auto wordt daarmee ook een basisvoorziening.
Als je zo vergelijkt wat je als arme Amerikaan moet betalen voor je basisvoorzieningen en wat je er voor terugkrijgt ben je waarschijnlijk armer dan een arme Tunesiër, die in het goedkope Tunesië veel meer met zijn weinige geld kan doen.
Zie ook dit illustratieve filmpje over armoede in de VS:
Poverty USA
06-sep-2004 Joep
Precies Speedy. Vandaar ook dat het zo vervelend is dat Tunesie die grote stromen vluchtelingen uit de VS nooit een fijne toekomst wil bieden.
30-sep-2004 Marnix - francis_benfattoGEEN@SPAMhotmail.com
Een goed voorbeeld bij dit artikel zijn de vele (ouderen)hofjes en weeshuizen gebouwd in de Nederlanden in de gouden eeuw. Vaak kan men lezen op de plaquetten dat het een particulier initiatief was, bijvoorbeeld uit erfenissen. Een interessante link hierover: http://www.xs4all.nl/~pvrooden/Jo/2002c.htm
Jo Spaans:
"Naar het oordeel van buitenlandse bezoekers had Holland al deze zaakjes op voorbeeldige wijze op orde. Ook Italiaanse en Franse steden konden zich laten voorstaan op hun stedeschoon en ook zij hadden doorgaans monumentaal gehuisveste liefdadige instellingen en effectieve programma’s voor de disciplinering van werkloze armen. Maatregelen tegen pest en honger werden door overheden overal uitgevaardigd, en liefdadigheid overal in Europa bedreven. Toch benijdden de Engelsen de Hollanders hun schone, geplaveide straten en goed geoutilleerde havens en kaden.[2] De wijze waarop men in Holland probleemloos met een grote reigieuze diversiteit wist te leven wekte alom verwondering, evenals de goede organisatie van de armenzorg. Met enige afgunst vergeleek men de Engelse armenzorg, voor zijn tijd heel modern en gefinancierd uit een armenbelasting, met de Hollandse, die er met behulp van louter vrijwillige giften in slaagde royaler, effectiever en ook nog eens gunstiger voor de plaatselijke economie te zijn. Ook de Hollandse werkhuizen, waar armen gedeeltelijk vrijwillig werk vonden, slaagden er beter in de armen te disciplineren en aan te zetten een deel van hun onderhoud zelf te verdienen, dan de Engelse met hun gedwongen tewerkstelling en hun onaangenaam regime.[3] In het Duitse Rijk werden werkhuizen gesticht naar Hollands voorbeeld en Duitse piëtisten kwamen in Holland informeren naar de beste manier om een weeshuis in te richten.[4]"
04-okt-2004 Michael - michaelmartens87GEEN@SPAMhotmail.com
Ja, dit ziet er goed uit natuurlijk, maar stel die arme mensen hebben kinderen die willen studeren?? Hoe willen ze dat op gaan brengen als ze alleen geld krijgen van die liefdadigsheidsinstelling, ik bedoel het is maar de vraag of veel mensen het geven, want het is niet verplicht, natuurlijk horen wij onze verantwoordelijkheid te nemen, maar of de meeste dat zullen doen? Dat weet ik nog niet zo.
Michael
12-nov-2004 S. Koreman - s.koremanGEEN@SPAMumail.leidenuniv.nl
Ik heb het bovenstaande verhaal even een beetje doorgelezen en heb dit met veel verbazing gedaan. Ik geloof absoluut niet in een samenleving waar de overheid geen rol speelt. Dit zou te veel nadelige effecten meebrengen.
Ik zal dit toelichten aan de hand van een voorbeeld:
Ikzelf studeer momenteel aan de universiteit Leiden. Zoals u allen wel weet wordt deze instelling min of meer dor de overheid draaiende gehouden. Daarnaast ontvang ik studiefinanciering waardoor ik gelukkig mijn opleiding kan betalen. Wanneer de overheidsbemoeienis zou wegvallen, valt ook dit voor mij weg en zou ik niet het uiterste uit mijzelf kunnen halen.
Daarnaast zou wanneer er geen overheidsbemoeienis is het collegegeld ook nog eens verschrikkelijk hoog zijn, omdat de kosten voor de universiteit anders niet te dekken zijn. Dit brengt dus met zich mee dat ik een veel lagere opleiding zou moeten gaan volgen (als die uberhaupt ook betaalbaar zouden zijn).
Stel dus dat de overheid zich zou onthouden van staatsbemoeienis dan zou dus aan de hand van dit voorbeeld alleen al een groot deel intelect verloren gaan. Doordat mensen als ik niet zouden kunnen gaan studeren wat ze studeren. Daarnaast wordt de kans dat ik behoorlijk gefrustreerd raak, doordat mensen die toevallig rijkere ouders hebben dan ik wel kunnen studeren zonder dat zij hier ook maar iets meer of minder dan ik voor hebben gedaan, ook behoorlijk groot en zou dat toch wel tot een soort van tweespalt onder de bevolking leiden.
Dit is maar 1 voorbeeld, maar ik neem aan dat dit toch wel ondersteund dat overheidsbemoeienis onmisbaar is als een land rechtvaardig met zijn burgers om wil gaan.
21-nov-2004 Arie van den Heuvel
@ S. Koreman
Beste,
In de VS worden sudiebeurzen verstrekt aan mensen uit alle lagen van de bevolking die met hun bewezen leerprestaties iets kunnen betekenen voor de samenleving. Erg efficient. Alleen Bill Gates doneerde hier reeds enkele jaren zo'n 400 miljoen dollar aan mee.
16-jun-2005 sjaak
Is belasting betalen diefstal of morele & sociale rechtvaardigheid?
citaat uit jullie algemen doelstelling: "MeerVrijheid is van mening dat economische en individuele vrijheid niet alleen op praktische maar vooral op morele gronden kan en moet worden verdedigd.."
vervolgens wordt er in dit artikel het volgende weergeven. "aangezien belasting betalen diefstal is" wordt vervolgd door "het is zeker waarheidsgetrouw..."
hier ben ik het niet mee eens, zeker niet op basis van morele argumenten. het huidige belastingstelsel draagt er namelijk (in veel gevallen) zorg voor een gelijke toepassing van het schema voor de verdeling en herverdeling van natuurlijke voor- en nadelen. Dit met sociale rechtvaardigheid als uitgangs punt.
Wel ben ik van mening dat deze herverdeling heden ten dage overtrokken word en dat misbruik maken van dit systeem in hand wordt gewerkt door de geringe controle van dit rechtvaardigheids-instrument.
is belasting betalen diefstal of morele & sociale rechtvaardigheid? Beide
sjaak
16-jun-2005 Joep
Sjaak,
Iets kan niet én diefstal én moreel rechtvaardig zijn. Als jij flink uit stelen gaaat en de buit overmaakt naar de Derde Wereld dan zal de inkomensverdeling wereldwijd een beetje gelijker worden én jij verdwijnt (als het goed is) in de gevangenis.
Als het middel al immoreel is dan kan het doel daar niets meer aan veranderen.
16-jun-2005 Mike Madison
@Koreman
Als jij terdege over grote kwaliteiten bezit kan jij makkelijk via een bedrijf je opleiding betalen. Kijk maar naar het bedrijf Erst & Young.
19-mei-2006 Frans - franspGEEN@SPAMdds.nl
De waarheid is dus dat in een libertarische samenleving de armen alleen op vrijwillige basis geholpen worden.
Dat zou "bijna zeker meer" zijn, volgens Ruwart. Ze heeft het over de situatie in de Verenigde Staten. Daar is het al zo dat veel liefdadigheid in particuliere handen is, bijvoorbeeld de kerk.
Rechtstreekse liefdadigheid beperkt vrijheid, want meestal zijn er voorwaarden aan verbonden (zoals in God geloven, de stoep van de rijke vegen, uit het straatbeeld verdwijnen of iets dergelijks).
In feite is het storten in een collectieve pot en daaruit uitdelen aan de armen een vrijheid creërende handelwijze. De armen hoeven zich niet aan te passen aan de eisen van de gevers.
Het geven van voldoende uit een collectieve pot bevordert de economie aanzienlijk, want het gegevene wordt weer uitgegeven aan de producten en diensten van de niet-armen. Daar houden I en II geen rekening mee.
Particulieren zijn helemaal niet in staat om de reden van armoede beter in te schatten. Daarom moet het via een collectieve pot. Dat bevordert de vrijheid enorm. Vrijheid begint met geld. De basis van vrijheid is een inkomen dat boven een minimum komt (ten opzichte van uitgaven). Dat minimum niet verstrekken aan armen, of alleen onder voorwaarden zoals werk voor een ander verrichten dat een mens in vrijheid niet zou doen, is niet libertarisch, maar hiërarchisch, onderdrukkend.
IV is onzin. De suggestie is: zeven maal de uitkeringen blijft hangen aan de strijkstok. Als dat zo is, moet er iets aan gedaan worden. Dat heeft niks te maken met de weg waarlangs de armen geld ontvangen, via een collectieve pot of van particulieren. In beide gevallen heeft het zin om efficiënt te handelen. Collectief is potentieel efficiënter dan elke particulier voor zich.
Wat Ruwart vervolgens schrijft gaat alleen over het inperken van vrijheid van armen, ten gunste van de vrijheid van niet-armen. Waarom zouden armen niet in vrijheid mogen handelen als het gaat om de vorming van relaties en gezinnen, het krijgen van kinderen en dergelijke? Of zelfs het in vrijheid kiezen voor onwettige handelingen zoals het nemen van wat men nodig heeft, als men het niet krijgt? Gevangenissen bieden geen vrijheid, ze benemen vrijheid.
Angst voor armen hoort geen reden te zijn om te geven aan armen. De enige reden is het voorzien in vrijheid, ook voor armen. Een collectieve pot waaruit iedereen met onvoldoende inkomen uitgedeeld krijgt, is een voorwaarde voor vrijheid. Nog beter is iedereen een inkomen te geven dat voldoende is om in vrijheid te leven. Dan kan iedereen in vrijheid kiezen voor een poging dat inkomen aan te vullen.
In een liberataire samenleving wordt wel gewerkt, maar niet door het afnemen van vrijheid. Idealiter krijgt iedereen een inkomen dat vrijheid garandeert en daarnaast kiest iedereen in vrijheid uit de voorhanden taken en gaat aan de slag, voorzover men in staat is om te werken.
In een libertaire samenleving ontbreekt de onvrijheid van de economische dwang. Een contract zoals nu nog gebruikelijk is tussen werkgever en werknemer kan in een libertaire samenleving niet bestaan, omdat het vrijheden beneemt (zoals van meningsuiting).
Afro-Amerikanen en Afro-Europeanen vlechten thuis, buiten het formele circuit. Een boetiek waar je alleen kunt laten vlechten is net zo iets als een ziekenhuis waar je alleen een blinde darm kunt laten verwijderen. Als je een auto inzet als taxi, ben je gewoon taxi-ondernemer en geen arme. Wat een onzin kletst die Ruwart. Niemand in New York is beter af als in elke straat een haarvlechter een shop begint en elke automobilist zich als taxi mag voordoen.
Het verhaal van Ruwart laat in ieder geval zien dat de 'vrijheidsminnende' niet-armen (waar zij toe behoort) het grootste obstakel zijn voor de vrijheid van de armen. Als de armen voldoende krijgen uit een collectieve pot, hoeven zij geen shop als would-be cosmetisch specialist te openen en hoeven zij zich niet voor te doen als would-be taxichauffeur. Zij kunnen in vrijheid doen wat zij willen en wat tot hun mogelijkheden behoort.
Het is volstrekte flauwekul dat mensen naar de Verenigde Staten zijn gevlucht voor de gilden. De eerste bewoners van de Verenigde Staten zijn boeven, bannelingen, avonturiers, outlaws, godsdienstwaanzinnigen, politieke vluchtelingen en ongetwijfeld ook wel economische vluchtelingen.
In de Verenigde Staten wonen massa's arme mensen opeengehoopt in arme wijken. De welvaart is er helemaal niet gelijk verdeeld, integendeel, in de Verenigde Staten is een vierde wereld waarin de mensen minder vrijheid hebben dan in de derde. Ze zwerven en sterven op straat. Dat zou helemaal niet hoeven gebeuren, als er maar een collectieve pot was waaruit voldoende werd uitgekeerd aan iedereen, zodat niemand de vrijheid en daarmee zijn kansen benomen hoeft te worden.
De reden dat Ruwart het beantwoorden van de vragen zo 'tough' vindt, is dat zij het libertarisme alleen wil toepassen op niet-armen. Dat is moeilijk uit te leggen en dat lukt dus ook niet. Ruwart spreekt zichzelf tegen.
Frans
21-mei-2006 Peter de Jong
@ Frans
Je komt met een aantal interessante punten. Ik heb daar de volgende opmerkingen bij:
“Rechtstreekse liefdadigheid beperkt vrijheid, want meestal zijn er voorwaarden aan verbonden. In feite is het storten in een collectieve pot en daaruit uitdelen aan de armen een vrijheid creërende handelwijze. De armen hoeven zich niet aan te passen aan de eisen van de gevers”
Dat laatste is pertinent onjuist. Iedere uitkeringstrekker kan je vertellen hoe beperkend de voorwaarden zijn en hoe ernstig de inbreuk op diens privacy is door de overheid. Daarbij kan iemand die rechtstreekse liefdadigheid ontvangt altijd kiezen: als de voorwaarden hem niet aanstaan kan hij naar een andere weldoener met gunstiger voorwaarden gaan.
“Het geven van voldoende uit een collectieve pot bevordert de economie aanzienlijk, want het gegevene wordt weer uitgegeven aan de producten en diensten van de niet-armen”
Opnieuw een misvatting. Dat geld zou immers ook zijn uitgegeven aan consumptiegoederen c.q. door de banken geïnvesteerd in nieuwe bedrijvigheid (via spaartegoeden, aandelen enz. van hun rijke klanten) als het in het bezit van de rijken was gebleven.
“Particulieren zijn helemaal niet in staat om de reden van armoede beter in te schatten. Daarom moet het via een collectieve pot. (-) Collectief is potentieel efficiënter dan elke particulier voor zich”
Meen je dat ? Dus omdat mensen brood nodig hebben kan dat beter door een staatsbakker worden gebakken en verkocht ? Zo’n door beleidsambtenaren en politici gereguleerde economie is nu juist volstrekt inefficiënt gebleken, omdat geen enkele ambtenaar het overzicht noch de middelen heeft om aan miljoenen individuele wensen tegemoet te komen. De eenheidsworst die daardoor noodzakelijkerwijs ontstaat blijkt nauwelijks aan te sluiten bij de werkelijke behoeften. Dat heeft de ineenstorting van het Oostblok toch wel overduidelijk laten zien, dacht ik.
“Een contract zoals nu nog gebruikelijk is tussen werkgever en werknemer kan in een libertaire samenleving niet bestaan, omdat het vrijheden beneemt (zoals van meningsuiting)”
Nogmaals, als het een vrije markt betreft en er voldoende concurrentie is, kunnen beide partijen vrij kiezen. Als iets je niet bevalt ga je gewoon naar een ander. Hoe vrij wil je het hebben ?
“in de Verenigde Staten is een vierde wereld waarin de mensen minder vrijheid hebben dan in de derde. Ze zwerven en sterven op straat. Dat zou helemaal niet hoeven gebeuren, als er maar een collectieve pot was waaruit voldoende werd uitgekeerd aan iedereen, zodat niemand de vrijheid en daarmee zijn kansen benomen hoeft te worden”
Denk je niet dat dit een direct gevolg zou kunnen zijn van de overheidsregulering, die we tenslotte ook in de VS aantreffen ? Bij voldoende concurrentie is er immers altijd voldoende werk en hoeft er niemand van de honger dood te gaan. Het typische corporatisme, dwz. de nauwe samenwerking tussen de overheid en machtige lobbygroepen om hun concurrenten van de markt te houden, zoals we dat ook volop in de VS aantreffen, belemmert het ontstaan en de groei van innovatieve bedrijven aanzienlijk. Misschien ken je de speelfilm “Tucker, A Man and His Dream” uit 1988 ? Dit is een waargebeurd verhaal over een kleine, innovatieve autobouwer die het moet opnemen tegen de grote gevestigde autofabrikanten en hun overheidsbescherming. Zeer aanbevolen !
Het protectionisme van de grote handelsblokken (VS en EU) en van de corrupte overheden die we in veel ontwikkelingslanden aantreffen, zorgen er voor dat er nergens ter wereld van een werkelijk vrije markt sprake is. Door deze misstanden op te heffen pak je het probleem van de armoede bij de wortel aan. Mensen overal ter wereld krijgen dan tenminste weer nieuwe kansen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Daar hebben ze meer aan dan aan symptoombestrijding door collectieve uitdelingen.
"If I can affect a positive change by use of my abilities, I gladly embrace the opportunity. I feel that if you don't use the gifts you've been given, your time on earth has been wasted."
~Stephanie Kramer (Dee Dee McCall in Hunter)
18-jun-2007 Nikki
Persoonlijk word ik liever geholpen door de overheid dan door een of ander religieuze instelling. Ik zou bij de laatste toch meer dwang ervaren een of ander geloof aan te moeten hangen wat ik niet wil.
Dan denk ik bijvoorbeeld aan alcoholverslaafde zwervers die vervolgens terecht komen bij een afkickcentrum gerund door Scientology!
Ja ja ik weet het, je hebt natuurlijk ook altijd de vrijheid om gewoon te kreperen.
