Democratie: Een Slecht En Verdorven Idee
Stel je eens een wereldregering voor, democratisch verkozen in overeenstemming met het principe van ‘one-man-one-vote’. Wat zou de waarschijnlijke uitkomst zijn van de verkiezingen? We krijgen een Chinees-Indiase coalitie regering. En wat zou deze regering hoogst waarschijnlijk doen om diens sympathisanten tevreden te stellen en herkozen te worden ? Zij zou waarschijnlijk vinden dat de Westerse wereld een veel te hoge welvaart heeft en de rest van de wereld, China en India in het bijzonder, een veel te lage, en daarom een systematische welvaart- en inkomensherverdeling van het rijke Westen naar het arme Oosten realiseren.
Of stel je voor, alleen in de Verenigde Staten, dat het recht om te stemmen werd teruggebracht tot 7 jaar oud. Hoewel de regering waarschijnlijk niet zou bestaan uit kinderen, diens beleid zou hoogst waarschijnlijk de ‘legitieme belangen’ van kinderen om ‘voldoende’ en ‘gelijke’ toegang tot ‘gratis’ hamburgers, limonade en video’s reflecteren.
Deze gedachte-experimenten illustreren de consequenties die het gevolg zijn van het democratiseringsproces, dat begon in Europa en de Verenigde Staten in de 2e helft van de 19e eeuw en tot bloei is gekomen sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog. De opeenvolgende uitbreiding van het kiesrecht en de introductie van het universeel stemrecht voor volwassenen had tot gevolg wat een democratie tot gevolg zou hebben voor de gehele wereld: het zette een schijnbaar permanente tendens tot welvaart- en inkomensherverdeling in werking.
One-man-one-vote gecombineerd met ‘vrije toetreding’ tot de overheid, ofwel democratie, impliceert dat ieder individu en zijn eigendom voor het grijpen ligt voor iedereen. Door het openen van de wegen tot politieke macht voor iedereen creëert democratie een ‘tragedy of the commons’, waarbij niemand de politieke macht wil beperken omdat hij, of mensen die hem dierbaar zijn, op een dag de kans kunnen krijgen om het uit te oefenen. Een contrast hiermee vormen de ‘absolute’ Monarchieën van het Westen, waar diegenen die niet tot de heersende klasse behoorden of geen kans hadden om hierin te komen, met felheid elke vergroting van de macht van de monarch bestreden.
In democratieën, echter, is het te verwachten dat meerderheden van ‘have-nots’ zichzelf meedogenloos proberen te verrijken ten kost van de minderheid van ‘haves’. Dit betekent niet dat er slechts een klasse van ‘have-nots’ en een klasse van ‘haves’ zal zijn, en dat de herverdeling eenduidig van de rijken naar de armen zal zijn. Integendeel, ondanks dat herverdeling van rijk naar arm altijd en overal een prominente rol zal spelen, zou het een sociologisch blunder zijn om te veronderstellen dat het de enige of zelfs de meest prominente vorm van herverdeling zal zijn. Welbeschouwd, de ‘permanent’ rijken en de ‘permanent’ armen zijn over het algemeen rijk of arm voor een bepaalde reden.
De rijken zijn karakteristiek slim en productief, en de armen dom, lui of beide. Het is niet erg waarschijnlijk dat de domaards, zelfs als zij tot de meerderheid behoren, zich systematisch zullen verrijken ten koste van een minderheid van slimme en energierijke individuen. Herverdeling zal dan ook eerder plaatsvinden binnen de groep van de ‘niet-armen’, en meestal zullen het de beter-gesitueerden zijn, die erin slagen om zich te laten subsidieren door de minder-gesitueerden. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de universele gewoonte van een ‘gratis’ universiteitsopleiding, waarbij de arbeidersklasse, wiens kinderen zelden naar de universiteit gaan, moeten betalen voor het onderwijs van de middenklasse.
Sterker nog, het is te verwachten dat er vele rivaliserende groepen en coalities zullen zijn die proberen erop vooruit te gaan ten koste van de anderen. Er zullen verschillende veranderende criteria zijn die bepalen wat iemand tot een ‘have’ (verdient het geplunderd te worden) maakt en een ‘have-not’ (verdient het te plunderen). Tegelijkertijd zullen individuen behoren tot een grote verscheidenheid van groepen van ‘haves’ en ‘have-nots’, verliezend aan soms de ene kant van de balans en soms winnend aan de andere, waarbij sommigen als netto-verliezers en als sommigen netto-winnaars eindigen.
De erkenning van democratie als een wijdverbreid mechanisme van welvaart- en inkomensherverdeling, gecombineerd met een van de meest fundamentele principes van de economie – dat men meer krijgt van datgeen men subsidieert – verschaft de sleutel tot het begrijpen van deze tijd.
Alle herverdeling, ongeacht het criterium waarop het gebaseerd is, brengt met zich mee het wegnemen van de originele eigenaars en producenten (de ‘haves’ van iets) en het geven aan de niet-eigenaars (de ‘non-haves van iets). De incentive om een oorspronkelijke bezitter of producent van iets te zijn is gereduceerd, and de incentive om een niet-bezitter en niet-producent te zijn is verhoogd.
Dienovereenkomstig, als een gevolg van het subsidieren van individuen omdat ze arm zijn, zal er meer armoede zijn. Door het subsidieren van mensen die werkloos zijn, zal er meer werkloosheid worden gecreëerd. Het ondersteunen van alleenstaande moeders door middel van belastinggeld zal lijden tot een toename van alleenstaande moeders, onwettige kinderen en scheidingen.
In sommige gevallen, kan een dergelijk beleid tot tegenstrijdige doelstellingen lijden. Door het verbieden van kinderarbeid wordt inkomen herverdeeld van gezinnen met kinderen naar de kinderlozen (als gevolg van een wettelijke restrictie van het aanbod van arbeid zullen lonen stijgen). Als gevolg zal het geboortecijfer dalen. Aan de andere kant, door het subsidieren van het onderwijs van kinderen, worden de inkomens herverdeeld van kinderlozen en gezinnen met weinig kinderen naar gezinnen met veel kinderen. Als gevolg zal het geboortecijfer stijgen. Echter, als gevolg van het zogenaamde sociale zekerheidsstelsel, zal de waarde van kinderen en het geboortecijfer weer dalen; door het subsidieren van gepensioneerden door middel van belastingen die worden geheven over de huidige verdieners wordt de familie als maatschappelijk instituut- de intergenerationele verbintenis tussen ouders, grootouders en kinderen- systematisch ondermijnd.
De ouderen hoeven niet langer afhankelijk te zijn van de hulp van hun kinderen als ze zelf geen reserveringen voor hun oude dag hebben gemaakt en de jongeren (met doorgaans minder vermogen) moeten de ouderen (met doorgaans meer vermogen) ondersteunen in plaats van andersom, zoals gebruikelijk is in families. De wens van ouders voor kinderen en de wens van kinderen voor ouders zal afnemen, familie-scheuringen en disfunctionerende families zullen toenemen, en besparingen en kapitaalsformatie zullen afnemen terwijl consumptie toeneemt.
Door het subsidieren van de schijnzieken, de neurotici, de roekelozen, de alcoholici, de drugsverslaafden, de aids-geïnfecteerden en de fysiek en psychisch ‘uitgedaagden’ door middel van verzekerings-wetten, zullen er meer zieken, meer schijnzieken, meer neurotici, meer roekelozen, meer alcoholici, meer drugsverslaafden, meer aids-geïnfecteerden en meer fysieke en psychisch achtergeblevenen zijn.
Door het dwingen niet-criminelen, inclusief de slachtoffers van criminaliteit, te betalen voor de gevangenissen voor niet-criminelen (in plaats van criminelen te dwingen hun slachtoffers te compenseren en de volledige kosten van hun eigen inhechtenisneming en gevangenschap te betalen), zal de misdaad toenemen.
Door zakenmensen, door middel van positieve discriminatie en non-discriminatie programma’s, te dwingen meer vrouwen, meer homoseksuelen, meer zwarten of andere ‘minderheden’ aan te nemen dan zij zelf willen, zullen er meer minderheden in dienst worden genomen, minder werkgevers zijn en minder werkgelegenheid voor mannen, heteroseksuelen en blanken.
Door privé-eigenaren van grond door middel van milieu-wetgeving te dwingen om beschermde diersoorten op hun land te beschermen (subsidieren), zullen dieren meer talrijk en beter af zijn en mensen minder talrijk en slechter af.
Maar het belangrijkste, door privé-eigenaren en mensen die hun inkomsten uit de markt betrekken (producenten), te dwingen om politici, politieke partijen en ambtenaren te subsidieren (politici en ambtenaren kunnen geen belasting betalen maar moeten uit belastingen worden betaald), zal er minder welvaartscreatie, zullen er minder producenten, minder productiviteit en steeds meer verspilling, parasieten en parasitisme zijn.
Na minder dan honderd jaar democratie en herverdeling zijn de voorspelbare resultaten binnen. Het geërfde ‘reservefonds’ van rijkdom en kapitaal van afgelopen eeuwen van productieve activiteit en een relatieve vrije markt is bijna uitgeput. Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen. De staatsschuld en de kosten van de bestaande sociale zekerheid en gezondheidszorg hebben de mogelijkheid van een dreigende economische ineenstorting nabij gebracht. Tegelijkertijd is elke vorm van onwenselijk gedrag - werkeloosheid, afhankelijkheid van sociale uitkeringen, nalatigheid, rusteloosheid, onbeschaafdheid, psychopathologie, hedonisme en misdaad - toegenomen en sociale conflicten en maatschappelijke achteruitgang hebben gevaarlijke proporties aangenomen. Als de huidige westerse ontwikkelingen zich voortzetten, is het veilig om te zeggen dat de Westerse verzorgingsstaat net zo ineen zal storten als het Oosterse (Russische) socialisme eind jaren ’80.
Helaas lijdt economische ineenstorting niet altijd tot verbetering. Dingen kunnen erger worden dan beter. Wat noodzakelijk is als een crisis zich voordoet zijn ideeën, en mensen die capabel zijn om deze te begrijpen en te implementeren zodra de mogelijkheid zich voordoet. Uiteindelijk wordt de loop van de geschiedenis bepaald door ideeën, of ze nu juist of onjuist zijn, en door mensen die geïnspireerd door deze ideeën handelen.
De huidige wanorde is ook het resultaat van ideeën. Het is het resultaat van de overweldigende acceptatie, bij de publieke opinie, van het idee van democratie. Zolang deze acceptatie domineert, zal een catastrofe onvermijdelijk zijn, en er zal zelfs geen hoop op verbetering zijn nadat deze heeft plaatsgevonden. Aan de andere kant, zodra het idee van democratie is herkend als slecht en verdorven,- en ideeën kunnen, in principe, bijna onmiddellijk veranderd worden- dan kan een catastrofe verkomen worden.
De centrale opgave voor diegenen die de loop van de gebeurtenissen een andere wending willen geven en een volledige ineenstorting van de beschaving willen voorkomen, is de de-legitimatie van de democratische idee, dat wil zeggen te betogen dat democratie de wortel is van de huidige progressieve de-civilisatie. Voor dit doel zal men als eerste moeten onderstrepen dat het moeilijk is om veel voorstanders van democratie te vinden in de politieke filosofie. Bijna alle belangrijke denkers hadden niets dan verachting voor democratie. Zelfs de ‘Founding Fathers’, tegenwoordig, gezien als verdedigers van democratie waren er sterk tegen. Zonder enkele uitzondering stemden zij in met Aristoteles dat democratie niets anders is dan een regering door het gepeupel. Zij prefereerden Thomas Jefforson’s theorie van ‘natuurlijke aristocratie’, waarvan zij volgens hen zelf deel van uit maakten en dientengevolge stonden zij een aristocratische republiek voor.
Zelfs onder de weinige theoretische verdedigers van democratie, zoals Rousseau, is het bijna onmogelijk om iemand te vinden die democratie voor iets anders dan zeer kleine gemeenschappen voorstaat. Inderdaad, in dorpen of steden, waar iedereen elkaar persoonlijk kent, kunnen de meeste mensen niets anders dan toegeven dat de positie van de ‘haves’ kennelijk gebaseerd is op hun superieure persoonlijke successen net als de positie van ‘have-nots’ kennelijk zijn verklaring vindt in de persoonlijke gebrekkigheden en inferioriteit van hen. Onder deze omstandigheden is het veel moeilijker om weg te komen met de poging om andere mensen en hun eigendommen te plunderen ten behoeve van eigen voordeel. In een scherp contrast hiermee, in grote gebieden bestaande uit miljoenen of zelfs honderden miljoenen mensen, waar de potentiële plunderaars hun slachtoffers niet kennen, en andersom, zal de menselijke behoefte om zichzelf te verrijken ten koste van iemand anders aan weinig of geen restricties onderhevig zijn.
Nog belangrijker is dat het duidelijk gemaakt dient te worden dat het idee van democratie zowel immoreel als oneconomisch is. Voor wat de morele status van regeren bij meerderheid betreft, dient te worden onderstreept dat het toestaat dat A en B om samen C te plunderen, C & A samen vervolgens B kunnen plunderen en vervolgens B & C samenzweren tegen A, etc. Dit is geen rechtvaardigheid maar een morele schande, en in plaats van democratie en democraten met respect te behandelen zouden zij met publieke afkeer geconfronteerd moeten worden en geridiculiseerd als morele bedriegers.
Hans-Hermann Hoppe
Deze gedachte-experimenten illustreren de consequenties die het gevolg zijn van het democratiseringsproces, dat begon in Europa en de Verenigde Staten in de 2e helft van de 19e eeuw en tot bloei is gekomen sinds het einde van de Eerste Wereldoorlog. De opeenvolgende uitbreiding van het kiesrecht en de introductie van het universeel stemrecht voor volwassenen had tot gevolg wat een democratie tot gevolg zou hebben voor de gehele wereld: het zette een schijnbaar permanente tendens tot welvaart- en inkomensherverdeling in werking.
One-man-one-vote gecombineerd met ‘vrije toetreding’ tot de overheid, ofwel democratie, impliceert dat ieder individu en zijn eigendom voor het grijpen ligt voor iedereen. Door het openen van de wegen tot politieke macht voor iedereen creëert democratie een ‘tragedy of the commons’, waarbij niemand de politieke macht wil beperken omdat hij, of mensen die hem dierbaar zijn, op een dag de kans kunnen krijgen om het uit te oefenen. Een contrast hiermee vormen de ‘absolute’ Monarchieën van het Westen, waar diegenen die niet tot de heersende klasse behoorden of geen kans hadden om hierin te komen, met felheid elke vergroting van de macht van de monarch bestreden.
In democratieën, echter, is het te verwachten dat meerderheden van ‘have-nots’ zichzelf meedogenloos proberen te verrijken ten kost van de minderheid van ‘haves’. Dit betekent niet dat er slechts een klasse van ‘have-nots’ en een klasse van ‘haves’ zal zijn, en dat de herverdeling eenduidig van de rijken naar de armen zal zijn. Integendeel, ondanks dat herverdeling van rijk naar arm altijd en overal een prominente rol zal spelen, zou het een sociologisch blunder zijn om te veronderstellen dat het de enige of zelfs de meest prominente vorm van herverdeling zal zijn. Welbeschouwd, de ‘permanent’ rijken en de ‘permanent’ armen zijn over het algemeen rijk of arm voor een bepaalde reden.
De rijken zijn karakteristiek slim en productief, en de armen dom, lui of beide. Het is niet erg waarschijnlijk dat de domaards, zelfs als zij tot de meerderheid behoren, zich systematisch zullen verrijken ten koste van een minderheid van slimme en energierijke individuen. Herverdeling zal dan ook eerder plaatsvinden binnen de groep van de ‘niet-armen’, en meestal zullen het de beter-gesitueerden zijn, die erin slagen om zich te laten subsidieren door de minder-gesitueerden. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de universele gewoonte van een ‘gratis’ universiteitsopleiding, waarbij de arbeidersklasse, wiens kinderen zelden naar de universiteit gaan, moeten betalen voor het onderwijs van de middenklasse.
Sterker nog, het is te verwachten dat er vele rivaliserende groepen en coalities zullen zijn die proberen erop vooruit te gaan ten koste van de anderen. Er zullen verschillende veranderende criteria zijn die bepalen wat iemand tot een ‘have’ (verdient het geplunderd te worden) maakt en een ‘have-not’ (verdient het te plunderen). Tegelijkertijd zullen individuen behoren tot een grote verscheidenheid van groepen van ‘haves’ en ‘have-nots’, verliezend aan soms de ene kant van de balans en soms winnend aan de andere, waarbij sommigen als netto-verliezers en als sommigen netto-winnaars eindigen.
De erkenning van democratie als een wijdverbreid mechanisme van welvaart- en inkomensherverdeling, gecombineerd met een van de meest fundamentele principes van de economie – dat men meer krijgt van datgeen men subsidieert – verschaft de sleutel tot het begrijpen van deze tijd.
Alle herverdeling, ongeacht het criterium waarop het gebaseerd is, brengt met zich mee het wegnemen van de originele eigenaars en producenten (de ‘haves’ van iets) en het geven aan de niet-eigenaars (de ‘non-haves van iets). De incentive om een oorspronkelijke bezitter of producent van iets te zijn is gereduceerd, and de incentive om een niet-bezitter en niet-producent te zijn is verhoogd.
Dienovereenkomstig, als een gevolg van het subsidieren van individuen omdat ze arm zijn, zal er meer armoede zijn. Door het subsidieren van mensen die werkloos zijn, zal er meer werkloosheid worden gecreëerd. Het ondersteunen van alleenstaande moeders door middel van belastinggeld zal lijden tot een toename van alleenstaande moeders, onwettige kinderen en scheidingen.
In sommige gevallen, kan een dergelijk beleid tot tegenstrijdige doelstellingen lijden. Door het verbieden van kinderarbeid wordt inkomen herverdeeld van gezinnen met kinderen naar de kinderlozen (als gevolg van een wettelijke restrictie van het aanbod van arbeid zullen lonen stijgen). Als gevolg zal het geboortecijfer dalen. Aan de andere kant, door het subsidieren van het onderwijs van kinderen, worden de inkomens herverdeeld van kinderlozen en gezinnen met weinig kinderen naar gezinnen met veel kinderen. Als gevolg zal het geboortecijfer stijgen. Echter, als gevolg van het zogenaamde sociale zekerheidsstelsel, zal de waarde van kinderen en het geboortecijfer weer dalen; door het subsidieren van gepensioneerden door middel van belastingen die worden geheven over de huidige verdieners wordt de familie als maatschappelijk instituut- de intergenerationele verbintenis tussen ouders, grootouders en kinderen- systematisch ondermijnd.
De ouderen hoeven niet langer afhankelijk te zijn van de hulp van hun kinderen als ze zelf geen reserveringen voor hun oude dag hebben gemaakt en de jongeren (met doorgaans minder vermogen) moeten de ouderen (met doorgaans meer vermogen) ondersteunen in plaats van andersom, zoals gebruikelijk is in families. De wens van ouders voor kinderen en de wens van kinderen voor ouders zal afnemen, familie-scheuringen en disfunctionerende families zullen toenemen, en besparingen en kapitaalsformatie zullen afnemen terwijl consumptie toeneemt.
Door het subsidieren van de schijnzieken, de neurotici, de roekelozen, de alcoholici, de drugsverslaafden, de aids-geïnfecteerden en de fysiek en psychisch ‘uitgedaagden’ door middel van verzekerings-wetten, zullen er meer zieken, meer schijnzieken, meer neurotici, meer roekelozen, meer alcoholici, meer drugsverslaafden, meer aids-geïnfecteerden en meer fysieke en psychisch achtergeblevenen zijn.
Door het dwingen niet-criminelen, inclusief de slachtoffers van criminaliteit, te betalen voor de gevangenissen voor niet-criminelen (in plaats van criminelen te dwingen hun slachtoffers te compenseren en de volledige kosten van hun eigen inhechtenisneming en gevangenschap te betalen), zal de misdaad toenemen.
Door zakenmensen, door middel van positieve discriminatie en non-discriminatie programma’s, te dwingen meer vrouwen, meer homoseksuelen, meer zwarten of andere ‘minderheden’ aan te nemen dan zij zelf willen, zullen er meer minderheden in dienst worden genomen, minder werkgevers zijn en minder werkgelegenheid voor mannen, heteroseksuelen en blanken.
Door privé-eigenaren van grond door middel van milieu-wetgeving te dwingen om beschermde diersoorten op hun land te beschermen (subsidieren), zullen dieren meer talrijk en beter af zijn en mensen minder talrijk en slechter af.
Maar het belangrijkste, door privé-eigenaren en mensen die hun inkomsten uit de markt betrekken (producenten), te dwingen om politici, politieke partijen en ambtenaren te subsidieren (politici en ambtenaren kunnen geen belasting betalen maar moeten uit belastingen worden betaald), zal er minder welvaartscreatie, zullen er minder producenten, minder productiviteit en steeds meer verspilling, parasieten en parasitisme zijn.
Na minder dan honderd jaar democratie en herverdeling zijn de voorspelbare resultaten binnen. Het geërfde ‘reservefonds’ van rijkdom en kapitaal van afgelopen eeuwen van productieve activiteit en een relatieve vrije markt is bijna uitgeput. Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen. De staatsschuld en de kosten van de bestaande sociale zekerheid en gezondheidszorg hebben de mogelijkheid van een dreigende economische ineenstorting nabij gebracht. Tegelijkertijd is elke vorm van onwenselijk gedrag - werkeloosheid, afhankelijkheid van sociale uitkeringen, nalatigheid, rusteloosheid, onbeschaafdheid, psychopathologie, hedonisme en misdaad - toegenomen en sociale conflicten en maatschappelijke achteruitgang hebben gevaarlijke proporties aangenomen. Als de huidige westerse ontwikkelingen zich voortzetten, is het veilig om te zeggen dat de Westerse verzorgingsstaat net zo ineen zal storten als het Oosterse (Russische) socialisme eind jaren ’80.
Helaas lijdt economische ineenstorting niet altijd tot verbetering. Dingen kunnen erger worden dan beter. Wat noodzakelijk is als een crisis zich voordoet zijn ideeën, en mensen die capabel zijn om deze te begrijpen en te implementeren zodra de mogelijkheid zich voordoet. Uiteindelijk wordt de loop van de geschiedenis bepaald door ideeën, of ze nu juist of onjuist zijn, en door mensen die geïnspireerd door deze ideeën handelen.
De huidige wanorde is ook het resultaat van ideeën. Het is het resultaat van de overweldigende acceptatie, bij de publieke opinie, van het idee van democratie. Zolang deze acceptatie domineert, zal een catastrofe onvermijdelijk zijn, en er zal zelfs geen hoop op verbetering zijn nadat deze heeft plaatsgevonden. Aan de andere kant, zodra het idee van democratie is herkend als slecht en verdorven,- en ideeën kunnen, in principe, bijna onmiddellijk veranderd worden- dan kan een catastrofe verkomen worden.
De centrale opgave voor diegenen die de loop van de gebeurtenissen een andere wending willen geven en een volledige ineenstorting van de beschaving willen voorkomen, is de de-legitimatie van de democratische idee, dat wil zeggen te betogen dat democratie de wortel is van de huidige progressieve de-civilisatie. Voor dit doel zal men als eerste moeten onderstrepen dat het moeilijk is om veel voorstanders van democratie te vinden in de politieke filosofie. Bijna alle belangrijke denkers hadden niets dan verachting voor democratie. Zelfs de ‘Founding Fathers’, tegenwoordig, gezien als verdedigers van democratie waren er sterk tegen. Zonder enkele uitzondering stemden zij in met Aristoteles dat democratie niets anders is dan een regering door het gepeupel. Zij prefereerden Thomas Jefforson’s theorie van ‘natuurlijke aristocratie’, waarvan zij volgens hen zelf deel van uit maakten en dientengevolge stonden zij een aristocratische republiek voor.
Zelfs onder de weinige theoretische verdedigers van democratie, zoals Rousseau, is het bijna onmogelijk om iemand te vinden die democratie voor iets anders dan zeer kleine gemeenschappen voorstaat. Inderdaad, in dorpen of steden, waar iedereen elkaar persoonlijk kent, kunnen de meeste mensen niets anders dan toegeven dat de positie van de ‘haves’ kennelijk gebaseerd is op hun superieure persoonlijke successen net als de positie van ‘have-nots’ kennelijk zijn verklaring vindt in de persoonlijke gebrekkigheden en inferioriteit van hen. Onder deze omstandigheden is het veel moeilijker om weg te komen met de poging om andere mensen en hun eigendommen te plunderen ten behoeve van eigen voordeel. In een scherp contrast hiermee, in grote gebieden bestaande uit miljoenen of zelfs honderden miljoenen mensen, waar de potentiële plunderaars hun slachtoffers niet kennen, en andersom, zal de menselijke behoefte om zichzelf te verrijken ten koste van iemand anders aan weinig of geen restricties onderhevig zijn.
Nog belangrijker is dat het duidelijk gemaakt dient te worden dat het idee van democratie zowel immoreel als oneconomisch is. Voor wat de morele status van regeren bij meerderheid betreft, dient te worden onderstreept dat het toestaat dat A en B om samen C te plunderen, C & A samen vervolgens B kunnen plunderen en vervolgens B & C samenzweren tegen A, etc. Dit is geen rechtvaardigheid maar een morele schande, en in plaats van democratie en democraten met respect te behandelen zouden zij met publieke afkeer geconfronteerd moeten worden en geridiculiseerd als morele bedriegers.
Hans-Hermann Hoppe
Hans-Hermann Hoppe is professor in de Economie aan de University of Nevada, Las Vegas en medewerker het Ludwig von Mises Institute, Auburn University, Auburn, Alabama. Dit artikel is eerder verschenen in het tijdschrift Rockwell-Rothbard Report, Februari, 1996.
Plaats reactie - 12 reactie(s):
10-jul-2002 Peter van Maanen - petervanmaanenGEEN@SPAMhotmail.com
Vanuit utilitaristisch oogpunt is het nut van de democratie dat zij vreedzame machtovernames mogelijk maakt van achtereenvolgende regeringen. Wanneer de democratie een breed draagvlak heeft onder de bevolking, zoals in het Westen het geval is, is de bevolking bereid zich (tijdelijk) neer te leggen bij het beleid van de regering en zal zij afzien van een geweldadige overname van de macht. Een samenleving waarin geen democratie is, of waarin de democratie als staatsvorm geen draagvlak heeft (zoals in sommige ontwikkelingslanden helaas het geval is), heeft voortdurend te maken met het risico van een geweldadige coupe. De resulterende onzekerheid, alsmede de waarschijnlijke onderdrukking van belangrijke delen van de bevolking (met name potentiele elites), belemmeren de economische ontwikkeling van zo'n land. De welvaart in het Westen is in het democratische tijdperk dan ook aanzienlijk sneller gegroeid dan in de periode daarvoor. Tevens neigen democratieen relatief meer vrijheid toe te staan dan ondemocratische regimes.
Een klassiek liberaal moet ernaar streven draagvlak te creeren voor een afname van de overheidsinmenging. Onderwijs en voorlichting zijn de middelen die hem hiertoe ter beschikking staan. Verder moet door de klassiek liberaal erkend worden dat de ene democratie de andere niet is en dat verschillende democratieen verschillende uitkomsten neigen te hebben. In dit verband moet er naar gestreefd worden (weer door middel van het creeren van draagvlak) dat de democratische instituties minder gevoelig worden voor opportunistische lobbies van speciale belangengroepen en de hiermee samenhangende herverdeling van inkomens. Dit is een belangrijk nadeel van de huidige democratische organisatie. Een mogelijke hervorming is het instellen van een democratisch orgaan dat algemene principes formuleert waaraan de uitvoerende macht (de regering en het parlement) zich moeten houden.
Het is waarschijnlijk dat een meerderheid van de bevolking instemt met het principe geen privileges toe te kennen aan allerlei beroepsgroepen. Desondanks zouden deze mensen in de huidige democratie meedoen aan het spel via de overheid privileges te bemachtigen, want wie dit niet doet wordt benadeeld door degenen die wel privileges bemachtigen. Zie aldus de verschillende uitkomsten bij twee verschillende democratische masnieren van staatsordening. De details van Hayeks voorstel zijn te vinden in zijn boek the political order of a free people (deel 3 van zijn trilogie Law, Legislation and Liberty).
23-jul-2002 Telegram Sam - telegramsamGEEN@SPAMwanandoo.nl
Churchill was het die ooit zei: "Democratie is een slecht systeem. Het is evenwel het beste systeem".
Volgens mij had de man gelijk. Grappig: boven het (e-mail)reactieformulier staat: "Wij houden ons echter het recht voor onwelvoeglijke of niet-terzakedoende reacties aan te passen dan wel te verwijderen". Wat nu? Tóch "gedachtenpolitie"? Druist dit niet in tegen de libertarische principes? Goed, okay. Ik zal er eens goed over nadenken.
Telegram Sam
24-okt-2002 Erik - erikGEEN@SPAMteleno.no
Mooi artikel. Was het niet democrates (of toch aristoteles) die zelfs uitrekende tot welke grootte democratie nog kon werken? Meen dat het een getal van 6225 mensen was.
10-nov-2002 Koos
Ik vind dit wel een beetje erg ver gaan. Het gaat voorbij aan Montesqieu's ideeen over de balans van de macht. Als er geen democratie zou zijn, zou de elite het voor het zeggen hebben, en wie zegt dat zij, de 'haves', hun goederen niet in niet-economische macht om de 'have-nots' te onderdrukken op andere dan economische wijze?
Bovendien is de constatering dat de Westerse wereld sinds de jaren 70 armer is geworden klinkklare onzin ("Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen"). Ik kan zo een aantal Libertarisch artikelen van het net afplukken die nu juist beweren dat er sinds Reagan een 'long boom' is geweest.
Dit valt voor mij in de klasse libertarische artikelen dat zou de prullenmand in kan, net als 'The Bell Curve'. Anarcholiberalisme, mij best; aan Fascisme of terug naar de tijd van de Zonnenkoning heb ik toch echt geen behoefte.
Het subsidi"eren van neurotici? Net als Hoppe woon ik in de VS, en zie ik neurotici niet gesubsidieerd worden. Het is hier nog altijd geen Nederland. Bovendien noemt Hoppe als voorbeeld van subsidie van schijnzieken de subsidie aan fysiek gehandicapten ('fysiek uitgedaagden'). Sinds wanneer zijn fysiek uitgedaagden 'schijnziek'?
Mijn buurmaan heeft zijn benen verloren, en krijgt van de provincie ('county') wat centjes en zijn peperdure medicijnen worden betaald door de federale overheid. Mag van mij, en ik beschouw mezelf toch als klassiek liberaal. Deze Hopper is een soort Super-Nietscheaan, en lijkt me geen aangenaam mens. Ik vind dat je wel bij de waarheid moet blijven. In de Vernenigde Staten, bv. zijn ooit mijnwekers als beesten behandeld, en werden vakbonden (vrijwillige organisaties) verboden (vaak met behulp van immoreel toegepaste overheidsmacht).
Hoppe lijkt me iemand die de hegemonie van de Staat wil vervangen door een hegemonie van ondernemers en een aristocratische elite, en die kant moeten we toch niet uit. Een beetje en vreemde denker, een soort super-Ayn Rand.
03-dec-2002 Aschwin de Wolf
Ik verbaas me er altijd over dat zichzelf liberaal noemende mensen zulke positieve opvattingen over democratie hebben. In een democratie wordt de macht alleen gesocialiseerd en niet afgeschaft zoals klassiek-liberalen dit voorstaan.
In de praktijk zou democratie een middel kunnen zijn om de macht van de staat te beperken. De resultaten zijn inmiddels wel binnen. Politieke democratie en individuele vrijheid zijn onverenigbaar.
Je moet overigens ook eens uitleggen wat er nu precies niet deugt aan de (methodiek van de) "Bell Curve" behalve dat veel conclusies niet politiek correct zijn.
05-dec-2002 Mik Brokke - mik.brokkeGEEN@SPAMwannadoo.nl
Helaas moet ik vaststellen dat er een enorm verschil van inzicht bestaat tussen klassiek liberalen (zoals Koos)en libertariers. Klassiek liberalen zijn de nieuwe conservatieven geworden. Ze vinden dat allemaal wel goed gaat. Volgens mensen als Koos werkt de democratie best goed en zou een beetje meer vrijheid leuk maar zijn dan alleen als de meerderheid ervoor is. Tevens hoef je volgens Koos grote denkers zoals Ayn Rand en Hans-Hermann Hoppe (een onaangenaam mens????) niet serieus te nemen als klassiek liberaal. Koos is bang dat er zonder democratie een situatie ontstaat van Have's en Have not's. Dit geeft aan in hoeverre marxistische opvatingen(hamer of aambeeld) het klassiek liberalisme geinfecteerd hebben. Een betere vrijere en meer rechtvaardige samenleving was snel groeiende vanf de 17e eeuw. Jammer genoeg is dit proces een halt toegeroepen door de huidige democratie. Hierdoor is de vrijheid alleen maar verder uit het zicht geraakt.
VRIJHEID IS GEEN MIDDEL MAAR EEN DOEL!!!
07-feb-2003 Sniper - sniperGEEN@SPAMquicknet.nl
Als de schrijver tegen democratie ie wat stelt hij dan voor? Een dictator aan de macht?
Hoe kunnen we vewachten dat een regering niet alleen zijn eigen zakken vult als er geen dreiging is om bij de volgende verkiezing door de bevolking op zijn fouten gewezen te worden?
Dictaturen zullen vooral zichzelf verrijken ten koste van de burgers. Het fascisme of socialisme zijn beiden anti-democratische regeringen en die hebben alleen ellende gegeven.
In het westen hebben we het beter dan de rest van de wereld, dat is omdat het volk het indirect voor het zeggen heeft. OK het is niet perfect, met name links indoctrineerd de boel behoorlijk met propaganda (NOS = PVDA, 80% van de journalisten links) maar het is toch beter dan geen democratie.
Moet je voorstellen dat de PVDA het alleen voor het zeggen had in NL, brr ik moet er niet aan denken. Die trekken zich nu al niets aan van de burger, laat staan als er geen democratie meer zou zijn om ze op hun daden af te rekenen.
Als je zegt dat democratie niet goed is omdat je het resultaat van verkiezingen niet leuk vindt, dan ben je net zo stom bezig als die linkse rakkers die gaan lopen protesteren en rellen om democratisch gemaakte beslissingen.
Wat dat betreft zijn rechtse mensen over het algemeen veel beschaafder.
Ik zie rechtse mensen nooit rare rel/demonstratie acties of rare stakingen uitvoeren. Je legt je als rechtse rakker neer bij de democratie.
Democratie is misschien niet perfect maar er is niets beters.
Nu stemmen er gekken die niets van politiek afweten op Wouter Bos omdat hij zo'n leuk koppie heeft, symphatiek overkomt en andere dingen zegt als zijn partij zelf.
Tja wat doe je er aan? Iedereen eerst een examen politiek laten doen voordat hij mag stemmen? Dus hem eerst de programma's van de partijen laten lezen, examen over laten doen en dan pas laten stemmen? Gaat een beetje ver.
Ook zou je in plaats van op een partij kunnen stemmen op standpunten, maar dan zou je waarschijnlijk een onwerkbaar programma krijgen.
Het beste lijkt mij om bijvoorbeeld in verkiezingstijd iedere burger een folder van elke partij toe te sturen. En ook een soort programmavergelijking met de standpunten van de partijen naast elkaar en een stemwijzer (zowel op papier als diskette/internet). Zorgen dat het om de inhoud gaat.
De publieke zenders afschaffen (of in ieder geval privatiseren) en de pers minder links maken (alleen de vraag is hoe) zou een hoop propaganda schelen.
"Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen."
Volgens mij gaat het toch echt beter.
Al dat speelgoed (zowel kwaliteit als hoeveelheid) dat ik als kind had dat hadden mijn ouders echt niet toen zij kind waren.
We hebben nu meerdere computers en TVs in huis, dat was in de jaren 60 en 70 ook ondenkbaar.
Toen had je nog geen (voor de consument betaalbare computers en meer dan 1 TV of meer dan 1 auto was ondenkbaar.
Armoede in het westen is het niet kunnen betalen van de nieuwste DVD speler, 2de PC, 2de TV of een dure auto.
Van ECHTE armoede is dus bijna geen sprake.
Naar mijn mening gaat de levenstanstaard dus juist alleen maar omhoog.
13-feb-2003 Aschwin de Wolf
Libertariers zeggen niet dat democratie onwenselijk is omdat ze (soms) de resultaten niet niet willen accepteren maar dat democratie per definitie mensen in staat stelt om macht over elkaar uit te oefenen en dat is onverenigbaar met het liberale vrijheidprincipe. Een vreedzame machtovername is nog steeds macht!
Democratie is echt zo'n heilige koe maar er is geen land met algemeen stemrecht dat een lange periode heeft gekend waarin de staat zich beperkte tot justitie, politie en defensie. Waar dat enthousiasme van liberalen voor democratie vandaan komt is mij een raadsel.
11-apr-2003 Niek - ravacholGEEN@SPAMhopje.xs4all.nl
Democratie is echt zo'n heilige koe maar er is geen land met algemeen stemrecht dat een lange periode heeft gekend waarin de staat zich beperkte tot justitie, politie en defensie. Waar dat enthousiasme van liberalen voor democratie vandaan komt is mij een raadsel.
Aschwin heeft gelijk.
Maar....
Er is ook geen lan zonder algemeen stemrecht waar de minimale staat gehandhaafd bleef.
Ik zou geen beter model weten. Zolang er een overheid bestaat kan deze beter democratisch zijn. Een absolute monarchie of een socialistische dictatuur is vaak een stuk onvrijer.
25-jul-2003 kempenaer - hullie_en_zullieGEEN@SPAMhotmail.com
Dit is duidelijk een artikel waar er flink wordt doorgeslagen. Als libertarisme zou streven naar een machtloze staat, dan kan het zichzelf net zo goed opheffen, want dat bestaat gewoon niet.
In de kleinste groep mensen is er sprake van een hiërarchisch proces. Zo ook in een grotere groep.
Zaak is dat je het electoraat warm kunt maken voor je ideëen. Met een inslag zoals dat van het bovenstaande artikel, lukt dat dus nooit.
Het feit dat Wouter Bos veel succes had bij de verkiezingen opent juist perspectieven. Een inspiratieloze partij met veel waardeloze ideëen kan een geweldig aantal zetels en dus macht verwerven. Op zich is dit een trieste zaak, maar dat moeten vooral de mensen die betere ideëen hebben zichzelf kwalijk nemen. Zij krijgen hun boodschap niet verkocht en doen dus iets verkeerd.
Het bovenstaande artikel vindt de democratie een vreselijk consept, maar een echt alternatief wordt niet geboden, behalve een kleine flirt met een zogenaamde aristocratische republiek. Dank je de koekoek, dat gaat natuurlijk binnen de kortste keren mis. Een kleine groep mensen die niet weg te stemmen valt, dat is vragen om problemen, dat snapt natuurlijk ieder nuchter mens. Een verlichte dictator of een verlicht regime kan een tijdje iets aardigs doen, maar op het moment dat het verlichte er af gaat, kom je er nauwelijks meer vanaf.
Conclusie: zorg voor een charismatische leider die zegt wat de mensen graag horen en win de verkiezingen.
Vanaf dat moment kun je beginnen met de demontage van tal van overbodige en verspillende elementen en de overheid terugbrengen tot de essentials. Het zal niet makkelijk zijn en je zult tegenwerking mogen verwachten, maar dat is de enige werkbare manier.
De belastingdruk terugschroeven is een fantastisch instrument. De werkende mensn is er blij mee en het verplicht de overheid in te krimpen en meer aan de markt over te laten. Je zult dan natuurlijk ook moeten snijden in tal van socialistische paradepaardjes zoals in het algemeen de verzorgingsstaat, maar dat moet je natuurlijk niet zo duidelijk stellen tijdens de campagne. Je kunt het immoreel noemen, maar het is hoe het politieke spel gespeeld wordt. Wil je het netter aanpakken? Blijf dan maar thuis, want dan is het gedoemd te mislukken.
Ik groet U vriendelijk en het is graag gedaan.
Doe er wat mee, zou ik zeggen.
21-sep-2004 Quirium - quiriumqueGEEN@SPAMhotmail.com
Welvaart is wel degelijk achteruitgegaan sinds de 7ties.
Mijn vader (°1934)heeft van 1 arbeidersinkomen bouwgrond gekocht, een huis gebouwd, en 4 kinderen gefinancierd die grootgebracht werden door een thuisblijvende vrouw en hemzelf.
Dat is volslagen ondenkbaar nu.
Al wat we kunnen kopen zijn gadgets, zoals tv's, computers, cd-spelers en dies meer.
Verder zie ik niet welk ander systeem in de plaats van democratie kan gesteld worden met als voornaamste argument de mogelijkheid om vreedzaam van regering te wisselen.
Wat wél van belang kan zijn is hoe het stemrecht in elkaar steekt.
Belgie bijvoorbeeld kent nog gedwongen verkiezingen: er is stemplicht, geen stemrecht.
Dat heeft een linkser beleid tot gevolg en dat is zichtbaar in Belgie.
Indien je verder redeneert vanuit het ideale aantal burgers in een democratie van 6500 individuen:
Laat mensen stemmen in groepen van 6500 mensen om een regionaal bestuur te kiezen.
Breng hun vertegenwoordigers samen in groepen van 6500 om onder hen het nationaal bestuur te kiezen.
Breng deze nationale besturen samen in groepen van 6500 om een Europees bestuur te laten kiezen.
Ik weet niet of de vrijheid hierbij wél zou varen, maar het is interessant om te beredeneren welke gevolgen dit zou hebben....
20-jan-2005 jetoel
lees zijn boek Democracy the god that failed, voordat je roept dat HHH geen oplossingen aandraagt.
Zijn oplossing ligt in het kort in duizenden stadstaten, die obv free trade rijk worden, waarbij er geen staat is en alle producten en diensten die de welvaart vergroten vanuit privaat initiatief geproduceerd worden. Zoeits als Monaco, Liechtenstein, Andorra, San Marino etc. Voorwaar geen onaangename plekken op deze wereld ;)
Plaats reactie10-jul-2002 Peter van Maanen - petervanmaanenGEEN@SPAMhotmail.com
Vanuit utilitaristisch oogpunt is het nut van de democratie dat zij vreedzame machtovernames mogelijk maakt van achtereenvolgende regeringen. Wanneer de democratie een breed draagvlak heeft onder de bevolking, zoals in het Westen het geval is, is de bevolking bereid zich (tijdelijk) neer te leggen bij het beleid van de regering en zal zij afzien van een geweldadige overname van de macht. Een samenleving waarin geen democratie is, of waarin de democratie als staatsvorm geen draagvlak heeft (zoals in sommige ontwikkelingslanden helaas het geval is), heeft voortdurend te maken met het risico van een geweldadige coupe. De resulterende onzekerheid, alsmede de waarschijnlijke onderdrukking van belangrijke delen van de bevolking (met name potentiele elites), belemmeren de economische ontwikkeling van zo'n land. De welvaart in het Westen is in het democratische tijdperk dan ook aanzienlijk sneller gegroeid dan in de periode daarvoor. Tevens neigen democratieen relatief meer vrijheid toe te staan dan ondemocratische regimes.
Een klassiek liberaal moet ernaar streven draagvlak te creeren voor een afname van de overheidsinmenging. Onderwijs en voorlichting zijn de middelen die hem hiertoe ter beschikking staan. Verder moet door de klassiek liberaal erkend worden dat de ene democratie de andere niet is en dat verschillende democratieen verschillende uitkomsten neigen te hebben. In dit verband moet er naar gestreefd worden (weer door middel van het creeren van draagvlak) dat de democratische instituties minder gevoelig worden voor opportunistische lobbies van speciale belangengroepen en de hiermee samenhangende herverdeling van inkomens. Dit is een belangrijk nadeel van de huidige democratische organisatie. Een mogelijke hervorming is het instellen van een democratisch orgaan dat algemene principes formuleert waaraan de uitvoerende macht (de regering en het parlement) zich moeten houden.
Het is waarschijnlijk dat een meerderheid van de bevolking instemt met het principe geen privileges toe te kennen aan allerlei beroepsgroepen. Desondanks zouden deze mensen in de huidige democratie meedoen aan het spel via de overheid privileges te bemachtigen, want wie dit niet doet wordt benadeeld door degenen die wel privileges bemachtigen. Zie aldus de verschillende uitkomsten bij twee verschillende democratische masnieren van staatsordening. De details van Hayeks voorstel zijn te vinden in zijn boek the political order of a free people (deel 3 van zijn trilogie Law, Legislation and Liberty).
23-jul-2002 Telegram Sam - telegramsamGEEN@SPAMwanandoo.nl
Churchill was het die ooit zei: "Democratie is een slecht systeem. Het is evenwel het beste systeem".
Volgens mij had de man gelijk. Grappig: boven het (e-mail)reactieformulier staat: "Wij houden ons echter het recht voor onwelvoeglijke of niet-terzakedoende reacties aan te passen dan wel te verwijderen". Wat nu? Tóch "gedachtenpolitie"? Druist dit niet in tegen de libertarische principes? Goed, okay. Ik zal er eens goed over nadenken.
Telegram Sam
24-okt-2002 Erik - erikGEEN@SPAMteleno.no
Mooi artikel. Was het niet democrates (of toch aristoteles) die zelfs uitrekende tot welke grootte democratie nog kon werken? Meen dat het een getal van 6225 mensen was.
10-nov-2002 Koos
Ik vind dit wel een beetje erg ver gaan. Het gaat voorbij aan Montesqieu's ideeen over de balans van de macht. Als er geen democratie zou zijn, zou de elite het voor het zeggen hebben, en wie zegt dat zij, de 'haves', hun goederen niet in niet-economische macht om de 'have-nots' te onderdrukken op andere dan economische wijze?
Bovendien is de constatering dat de Westerse wereld sinds de jaren 70 armer is geworden klinkklare onzin ("Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen"). Ik kan zo een aantal Libertarisch artikelen van het net afplukken die nu juist beweren dat er sinds Reagan een 'long boom' is geweest.
Dit valt voor mij in de klasse libertarische artikelen dat zou de prullenmand in kan, net als 'The Bell Curve'. Anarcholiberalisme, mij best; aan Fascisme of terug naar de tijd van de Zonnenkoning heb ik toch echt geen behoefte.
Het subsidi"eren van neurotici? Net als Hoppe woon ik in de VS, en zie ik neurotici niet gesubsidieerd worden. Het is hier nog altijd geen Nederland. Bovendien noemt Hoppe als voorbeeld van subsidie van schijnzieken de subsidie aan fysiek gehandicapten ('fysiek uitgedaagden'). Sinds wanneer zijn fysiek uitgedaagden 'schijnziek'?
Mijn buurmaan heeft zijn benen verloren, en krijgt van de provincie ('county') wat centjes en zijn peperdure medicijnen worden betaald door de federale overheid. Mag van mij, en ik beschouw mezelf toch als klassiek liberaal. Deze Hopper is een soort Super-Nietscheaan, en lijkt me geen aangenaam mens. Ik vind dat je wel bij de waarheid moet blijven. In de Vernenigde Staten, bv. zijn ooit mijnwekers als beesten behandeld, en werden vakbonden (vrijwillige organisaties) verboden (vaak met behulp van immoreel toegepaste overheidsmacht).
Hoppe lijkt me iemand die de hegemonie van de Staat wil vervangen door een hegemonie van ondernemers en een aristocratische elite, en die kant moeten we toch niet uit. Een beetje en vreemde denker, een soort super-Ayn Rand.
03-dec-2002 Aschwin de Wolf
Ik verbaas me er altijd over dat zichzelf liberaal noemende mensen zulke positieve opvattingen over democratie hebben. In een democratie wordt de macht alleen gesocialiseerd en niet afgeschaft zoals klassiek-liberalen dit voorstaan.
In de praktijk zou democratie een middel kunnen zijn om de macht van de staat te beperken. De resultaten zijn inmiddels wel binnen. Politieke democratie en individuele vrijheid zijn onverenigbaar.
Je moet overigens ook eens uitleggen wat er nu precies niet deugt aan de (methodiek van de) "Bell Curve" behalve dat veel conclusies niet politiek correct zijn.
05-dec-2002 Mik Brokke - mik.brokkeGEEN@SPAMwannadoo.nl
Helaas moet ik vaststellen dat er een enorm verschil van inzicht bestaat tussen klassiek liberalen (zoals Koos)en libertariers. Klassiek liberalen zijn de nieuwe conservatieven geworden. Ze vinden dat allemaal wel goed gaat. Volgens mensen als Koos werkt de democratie best goed en zou een beetje meer vrijheid leuk maar zijn dan alleen als de meerderheid ervoor is. Tevens hoef je volgens Koos grote denkers zoals Ayn Rand en Hans-Hermann Hoppe (een onaangenaam mens????) niet serieus te nemen als klassiek liberaal. Koos is bang dat er zonder democratie een situatie ontstaat van Have's en Have not's. Dit geeft aan in hoeverre marxistische opvatingen(hamer of aambeeld) het klassiek liberalisme geinfecteerd hebben. Een betere vrijere en meer rechtvaardige samenleving was snel groeiende vanf de 17e eeuw. Jammer genoeg is dit proces een halt toegeroepen door de huidige democratie. Hierdoor is de vrijheid alleen maar verder uit het zicht geraakt.
VRIJHEID IS GEEN MIDDEL MAAR EEN DOEL!!!
07-feb-2003 Sniper - sniperGEEN@SPAMquicknet.nl
Als de schrijver tegen democratie ie wat stelt hij dan voor? Een dictator aan de macht?
Hoe kunnen we vewachten dat een regering niet alleen zijn eigen zakken vult als er geen dreiging is om bij de volgende verkiezing door de bevolking op zijn fouten gewezen te worden?
Dictaturen zullen vooral zichzelf verrijken ten koste van de burgers. Het fascisme of socialisme zijn beiden anti-democratische regeringen en die hebben alleen ellende gegeven.
In het westen hebben we het beter dan de rest van de wereld, dat is omdat het volk het indirect voor het zeggen heeft. OK het is niet perfect, met name links indoctrineerd de boel behoorlijk met propaganda (NOS = PVDA, 80% van de journalisten links) maar het is toch beter dan geen democratie.
Moet je voorstellen dat de PVDA het alleen voor het zeggen had in NL, brr ik moet er niet aan denken. Die trekken zich nu al niets aan van de burger, laat staan als er geen democratie meer zou zijn om ze op hun daden af te rekenen.
Als je zegt dat democratie niet goed is omdat je het resultaat van verkiezingen niet leuk vindt, dan ben je net zo stom bezig als die linkse rakkers die gaan lopen protesteren en rellen om democratisch gemaakte beslissingen.
Wat dat betreft zijn rechtse mensen over het algemeen veel beschaafder.
Ik zie rechtse mensen nooit rare rel/demonstratie acties of rare stakingen uitvoeren. Je legt je als rechtse rakker neer bij de democratie.
Democratie is misschien niet perfect maar er is niets beters.
Nu stemmen er gekken die niets van politiek afweten op Wouter Bos omdat hij zo'n leuk koppie heeft, symphatiek overkomt en andere dingen zegt als zijn partij zelf.
Tja wat doe je er aan? Iedereen eerst een examen politiek laten doen voordat hij mag stemmen? Dus hem eerst de programma's van de partijen laten lezen, examen over laten doen en dan pas laten stemmen? Gaat een beetje ver.
Ook zou je in plaats van op een partij kunnen stemmen op standpunten, maar dan zou je waarschijnlijk een onwerkbaar programma krijgen.
Het beste lijkt mij om bijvoorbeeld in verkiezingstijd iedere burger een folder van elke partij toe te sturen. En ook een soort programmavergelijking met de standpunten van de partijen naast elkaar en een stemwijzer (zowel op papier als diskette/internet). Zorgen dat het om de inhoud gaat.
De publieke zenders afschaffen (of in ieder geval privatiseren) en de pers minder links maken (alleen de vraag is hoe) zou een hoop propaganda schelen.
"Al verschillende decennia, sinds de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70, is de reële levensstandaard gestagneerd of zelfs gedaald in het Westen."
Volgens mij gaat het toch echt beter.
Al dat speelgoed (zowel kwaliteit als hoeveelheid) dat ik als kind had dat hadden mijn ouders echt niet toen zij kind waren.
We hebben nu meerdere computers en TVs in huis, dat was in de jaren 60 en 70 ook ondenkbaar.
Toen had je nog geen (voor de consument betaalbare computers en meer dan 1 TV of meer dan 1 auto was ondenkbaar.
Armoede in het westen is het niet kunnen betalen van de nieuwste DVD speler, 2de PC, 2de TV of een dure auto.
Van ECHTE armoede is dus bijna geen sprake.
Naar mijn mening gaat de levenstanstaard dus juist alleen maar omhoog.
13-feb-2003 Aschwin de Wolf
Libertariers zeggen niet dat democratie onwenselijk is omdat ze (soms) de resultaten niet niet willen accepteren maar dat democratie per definitie mensen in staat stelt om macht over elkaar uit te oefenen en dat is onverenigbaar met het liberale vrijheidprincipe. Een vreedzame machtovername is nog steeds macht!
Democratie is echt zo'n heilige koe maar er is geen land met algemeen stemrecht dat een lange periode heeft gekend waarin de staat zich beperkte tot justitie, politie en defensie. Waar dat enthousiasme van liberalen voor democratie vandaan komt is mij een raadsel.
11-apr-2003 Niek - ravacholGEEN@SPAMhopje.xs4all.nl
Democratie is echt zo'n heilige koe maar er is geen land met algemeen stemrecht dat een lange periode heeft gekend waarin de staat zich beperkte tot justitie, politie en defensie. Waar dat enthousiasme van liberalen voor democratie vandaan komt is mij een raadsel.
Aschwin heeft gelijk.
Maar....
Er is ook geen lan zonder algemeen stemrecht waar de minimale staat gehandhaafd bleef.
Ik zou geen beter model weten. Zolang er een overheid bestaat kan deze beter democratisch zijn. Een absolute monarchie of een socialistische dictatuur is vaak een stuk onvrijer.
25-jul-2003 kempenaer - hullie_en_zullieGEEN@SPAMhotmail.com
Dit is duidelijk een artikel waar er flink wordt doorgeslagen. Als libertarisme zou streven naar een machtloze staat, dan kan het zichzelf net zo goed opheffen, want dat bestaat gewoon niet.
In de kleinste groep mensen is er sprake van een hiërarchisch proces. Zo ook in een grotere groep.
Zaak is dat je het electoraat warm kunt maken voor je ideëen. Met een inslag zoals dat van het bovenstaande artikel, lukt dat dus nooit.
Het feit dat Wouter Bos veel succes had bij de verkiezingen opent juist perspectieven. Een inspiratieloze partij met veel waardeloze ideëen kan een geweldig aantal zetels en dus macht verwerven. Op zich is dit een trieste zaak, maar dat moeten vooral de mensen die betere ideëen hebben zichzelf kwalijk nemen. Zij krijgen hun boodschap niet verkocht en doen dus iets verkeerd.
Het bovenstaande artikel vindt de democratie een vreselijk consept, maar een echt alternatief wordt niet geboden, behalve een kleine flirt met een zogenaamde aristocratische republiek. Dank je de koekoek, dat gaat natuurlijk binnen de kortste keren mis. Een kleine groep mensen die niet weg te stemmen valt, dat is vragen om problemen, dat snapt natuurlijk ieder nuchter mens. Een verlichte dictator of een verlicht regime kan een tijdje iets aardigs doen, maar op het moment dat het verlichte er af gaat, kom je er nauwelijks meer vanaf.
Conclusie: zorg voor een charismatische leider die zegt wat de mensen graag horen en win de verkiezingen.
Vanaf dat moment kun je beginnen met de demontage van tal van overbodige en verspillende elementen en de overheid terugbrengen tot de essentials. Het zal niet makkelijk zijn en je zult tegenwerking mogen verwachten, maar dat is de enige werkbare manier.
De belastingdruk terugschroeven is een fantastisch instrument. De werkende mensn is er blij mee en het verplicht de overheid in te krimpen en meer aan de markt over te laten. Je zult dan natuurlijk ook moeten snijden in tal van socialistische paradepaardjes zoals in het algemeen de verzorgingsstaat, maar dat moet je natuurlijk niet zo duidelijk stellen tijdens de campagne. Je kunt het immoreel noemen, maar het is hoe het politieke spel gespeeld wordt. Wil je het netter aanpakken? Blijf dan maar thuis, want dan is het gedoemd te mislukken.
Ik groet U vriendelijk en het is graag gedaan.
Doe er wat mee, zou ik zeggen.
21-sep-2004 Quirium - quiriumqueGEEN@SPAMhotmail.com
Welvaart is wel degelijk achteruitgegaan sinds de 7ties.
Mijn vader (°1934)heeft van 1 arbeidersinkomen bouwgrond gekocht, een huis gebouwd, en 4 kinderen gefinancierd die grootgebracht werden door een thuisblijvende vrouw en hemzelf.
Dat is volslagen ondenkbaar nu.
Al wat we kunnen kopen zijn gadgets, zoals tv's, computers, cd-spelers en dies meer.
Verder zie ik niet welk ander systeem in de plaats van democratie kan gesteld worden met als voornaamste argument de mogelijkheid om vreedzaam van regering te wisselen.
Wat wél van belang kan zijn is hoe het stemrecht in elkaar steekt.
Belgie bijvoorbeeld kent nog gedwongen verkiezingen: er is stemplicht, geen stemrecht.
Dat heeft een linkser beleid tot gevolg en dat is zichtbaar in Belgie.
Indien je verder redeneert vanuit het ideale aantal burgers in een democratie van 6500 individuen:
Laat mensen stemmen in groepen van 6500 mensen om een regionaal bestuur te kiezen.
Breng hun vertegenwoordigers samen in groepen van 6500 om onder hen het nationaal bestuur te kiezen.
Breng deze nationale besturen samen in groepen van 6500 om een Europees bestuur te laten kiezen.
Ik weet niet of de vrijheid hierbij wél zou varen, maar het is interessant om te beredeneren welke gevolgen dit zou hebben....
20-jan-2005 jetoel
lees zijn boek Democracy the god that failed, voordat je roept dat HHH geen oplossingen aandraagt.
Zijn oplossing ligt in het kort in duizenden stadstaten, die obv free trade rijk worden, waarbij er geen staat is en alle producten en diensten die de welvaart vergroten vanuit privaat initiatief geproduceerd worden. Zoeits als Monaco, Liechtenstein, Andorra, San Marino etc. Voorwaar geen onaangename plekken op deze wereld ;)
